28.03.2025
Choć wypadanie włosów i łysienie może być postrzegane jako naturalna konsekwencja starzenia się, dla wielu mężczyzn stanowi to istotny problem emocjonalny, prowadzący do utraty pewności siebie i zakłócenia postrzegania własnej atrakcyjności. Znajomość przyczyn problemu oraz umiejętność rozpoznania rodzaju łysienia może pomóc w doborze odpowiedniej kuracji, która zahamuje proces utraty włosów, wzmocni cebulki i będzie stymulować porost nowych kosmyków.
Do najczęściej wymienianych powodów utraty włosów u mężczyzn wymienia się geny, hormony, starzenie, stres, a także choroby dermatologiczne, nieprawidłowe nawyki pielęgnacyjne i niehigieniczny tryb życia.
Rodzaj męskiego łysienia zależy w głównej mierze od przyczyny nadmiernego wypadania włosów.
Łysienie androgenowe to najczęstszy rodzaj łysienia u mężczyzn. Jest ono spowodowane działaniem hormonów płciowych (androgenów), głównie dihydrotestosteronu (DHT), który powoduje kurczenie się mieszków włosowych. Ten rodzaj łysienia zazwyczaj zaczyna się od cofania linii włosów na skroniach i na czole,
Łysienie plackowate występuje, gdy układ odpornościowy atakuje własne mieszki włosowe, powodując ich zapalenie, a w rezultacie utratę włosów. Objawia się pojawiającymi się nagle okrągłymi lub owalnymi obszarami łysienia na skórze głowy.
Telogenowe łysienie — mówimy o nim gdy większa ilość włosów niż zwykle przechodzi w fazę spoczynku (telogen), a następnie wypada. Może to być spowodowane stresem, chorobami, nieodpowiednią dietą, lekami, zmianami hormonalnymi, urazami czy operacjami. Telogenowe łysienie zazwyczaj jest odwracalne, jeśli usuniemy przyczynę lub leczymy stan zdrowotny, który go wywołał. W większości przypadków włosy zaczynają ponownie rosnąć po ustaniu działania czynnika wywołującego. Jeśli jednak łysienie jest spowodowane ciężkim stresem lub chorobą, może to wymagać profesjonalnej pomocy lekarskiej.
Leczenie i zapobieganie wypadaniu włosów może być realizowane za pomocą różnych metod, w tym suplementów diety, wcierek i kosmetyków. W cięższych przypadkach stosowane są leki na receptę, a w przypadku braku odpowiedzi organizmu na leczenie można rozważyć przeszczep włosów.
Tabletki na wypadanie włosów dostępne bez recepty to zazwyczaj suplementy diety uzupełniające niedobory ważnych dla zachowania zdrowego wyglądu składników, takich jak witaminy, minerały czy ekstrakty roślinne.
Należy jednak pamiętać, że suplementy diety w tym witaminy i minerały powinny być stosowane po uprzedniej konsultacji z lekarzem lub farmaceutą i zawsze zgodnie z zaleceniami dawkowania.
Ampułki i wcierki do włosów oraz specjalistyczne szampony są popularnym sposobem miejscowego leczenia łysienia. Dzięki działaniu składników aktywnych preparaty te mogą pomóc w poprawie kondycji zarówno włosów, jak i skóry głowy.
Przed użyciem jakiegokolwiek dostępnego bez recepty preparatu na łysienie zaleca się przeczytanie instrukcji producenta oraz przeprowadzenie testu alergicznego.
Jeśli pomimo regularnego stosowania ogólnodostępnych środków problem z wypadaniem włosów będzie się utrzymywał lub nasilał, warto skonsultować się z lekarzem, który zaproponuje dobraną do indywidualnych potrzeb farmakoterapię.
W przypadkach, gdy wypadanie włosów jest spowodowane chorobami skóry głowy, infekcjami czy stanami zdrowotnymi, lekarz może zalecić leki na receptę, takie jak kortykosteroidy, hormony, antybiotyki lub leki przeciwgrzybicze.
W przypadkach łysienia opornego na leczenie farmakologiczne, suplementację i dostępne bez recepty środki skuteczną metodą przywracania włosów może okazać się przeszczep. Przeszczep włosów, znany również jako transplantacja włosów, jest chirurgiczną procedurą polegającą na przeniesieniu włosów z obszarów, gdzie są one obfite (zazwyczaj z tyłu lub z boków głowy), do obszarów, gdzie występuje wypadanie włosów. Procedura ta może być skuteczną metodą przywracania naturalnego wyglądu i gęstości włosów, ale wymaga tona czasu i nakładu finansowego.
Bibliografia:
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Kurkuma to przyprawa pozyskiwana z kłącza ostryżu długiego (Curcuma longa), ceniona nie tylko za charakterystyczny żółtopomarańczowy kolor i intensywny smak, ale również za zawartość substancji biologicznie czynnych. Szczególne zainteresowanie wzbudza kurkumina – główny składnik aktywny kurkumy, któremu przypisuje się m.in. właściwości przeciwutleniające, przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Kurkuma od wieków znajduje zastosowanie w tradycyjnej medycynie wschodniej, a współcześnie jest wykorzystywana zarówno jako przyprawa, jak i składnik suplementów diety.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Stopniowe pogorszenie ostrości widzenia, zamglony obraz czy większa wrażliwość na światło mogą być związane ze zmianami zachodzącymi w soczewce oka. Jedną z najczęstszych przyczyn takich zaburzeń jest jej postępujące zmętnienie, czyli zaćma. Początkowe objawy zaćmy bywają łagodne i łatwo przypisać je naturalnemu pogorszeniu wzroku związanemu z wiekiem. Choć ryzyko jej rozwoju zwiększa się wraz z wiekiem, znaczenie mogą mieć również niektóre choroby przewlekłe, urazy oka, stosowanie określonych leków czy predyspozycje indywidualne. Rozpoznanie charakterystycznych objawów i odpowiednio wczesna konsultacja okulistyczna pozwalają ocenić zmiany w soczewce oraz ustalić dalsze postępowanie dostosowane do stopnia zaawansowania choroby.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Dzika róża to roślina ceniona w ziołolecznictwie ze względu na zawartość licznych składników aktywnych. Jej kwiaty i owoce wykorzystywane są zarówno w tradycyjnych recepturach, jak i do produkcji herbat, soków, syropów oraz suplementów diety. Szczególne znaczenie mają owoce, będące źródłem m.in. witaminy C, karotenoidów, flawonoidów i kwasów organicznych. Dzika róża jest kojarzona przede wszystkim ze wsparciem odporności i ochroną komórek przed stresem oksydacyjnym, ale jej zastosowanie jest szersze. Preparaty zawierające ekstrakty z tej rośliny wykorzystywane są również jako uzupełnienie diety w składniki wspierające kondycję skóry oraz prawidłowe funkcjonowanie stawów. Właściwości dzikiej róży zależą od części rośliny, jej składu oraz postaci zastosowanego preparatu.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Mononukleoza zakaźna to choroba wirusowa wywoływana najczęściej przez wirusa Epsteina-Barr (EBV). Ze względu na możliwość przenoszenia zakażenia wraz ze śliną bywa nazywana „chorobą pocałunków”. Jej objawy często przypominają infekcję gardła przebiegającą z gorączką, osłabieniem i powiększeniem węzłów chłonnych. U części chorych występuje także powiększenie wątroby lub śledziony. Mononukleoza najczęściej występuje u dzieci powyżej 4. roku życia, młodzieży i młodych dorosłych, natomiast rzadziej dotyczy niemowląt oraz osób po 40. roku życia. Leczenie ma przede wszystkim charakter objawowy, a ważną częścią postępowania jest odpoczynek oraz czasowe ograniczenie aktywności fizycznej.
czytaj