17.07.2026
Ashwagandha to jedna z najlepiej poznanych roślin adaptogennych, od wieków wykorzystywana w medycynie ajurwedyjskiej jako naturalne wsparcie organizmu w okresach zwiększonego obciążenia fizycznego i psychicznego. W ostatnich latach zyskała dużą popularność głównie ze względu na swoje potencjalne właściwości wspierające odporność na stres, jakość snu, koncentrację oraz ogólne samopoczucie. Choć preparaty z ashwagandhą są powszechnie dostępne, przed rozpoczęciem suplementacji warto dowiedzieć się, czym dokładnie jest ta roślina, jakie wykazuje działanie, kiedy może być stosowana oraz na co zwrócić uwagę podczas wyboru produktu. Świadome stosowanie ashwagandhy pozwala lepiej wykorzystać jej potencjalne właściwości oraz uniknąć błędów związanych z suplementacją.
Ashwagandha (Withania somnifera), inaczej witania ospała lub indyjski żeń-szeń, to roślina należąca do rodziny psiankowatych. Naturalnie występuje przede wszystkim w Indiach, na Bliskim Wschodzie oraz w niektórych regionach Afryki. Ashwagandha zaliczana jest do adaptogenów, czyli substancji pochodzenia naturalnego, które mogą wspierać zdolność organizmu do przystosowywania się do działania czynników stresowych oraz pomagają utrzymać prawidłową homeostazę. W suplementach diety najczęściej wykorzystuje się ekstrakt z korzenia rośliny, rzadziej z liści, standaryzowany na zawartość witanolidów – związków uznawanych za jej główne składniki aktywne.
Za właściwości ashwagandhy odpowiadają liczne związki bioaktywne, w tym witanolidy, alkaloidy oraz flawonoidy obecne przede wszystkim w korzeniu i liściach rośliny. To właśnie te substancje odpowiadają za jej potencjalne działanie biologiczne i sprawiają, że ashwagandha jest zaliczana do roślin o szerokim zakresie właściwości wspierających funkcjonowanie organizmu.
Do najczęściej opisywanych właściwości ashwagandhy należą:
Należy pamiętać, że działanie ashwagandhy zależy m.in. od rodzaju zastosowanego ekstraktu, zawartości substancji aktywnych oraz indywidualnych cech organizmu. Efekty suplementacji mogą być różne, dlatego wybór odpowiedniego produktu i jego stosowanie powinny uwzględniać aktualne potrzeby organizmu.
Ashwagandha jest najczęściej wybierana jako wsparcie organizmu w okresach zwiększonego napięcia, zmęczenia oraz intensywnego trybu życia. Preparaty z ashwagandhą mogą być stosowane jako uzupełnienie codziennej diety w celu wsparcia prawidłowego funkcjonowania układu nerwowego, utrzymania dobrego samopoczucia oraz wspomagania regeneracji organizmu. Roślina jest również popularnym składnikiem suplementów wybieranych przez osoby, którym zależy na wsparciu koncentracji, odporności organizmu na stres oraz jakości snu. Ashwagandhę najczęściej stosuje się w okresach wzmożonego wysiłku psychicznego lub fizycznego, przy dużej ilość obowiązków, obciążeniu treningowym albo potrzebie wsparcia codziennej regeneracji.
Mimo, że ashwagandha jest składnikiem pochodzenia roślinnego, jej stosowanie nie zawsze jest wskazane. Istnieją sytuacje, w których przed rozpoczęciem suplementacji warto skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Przeciwwskazaniem do stosowania ashwagandhy jest przede wszystkim uczulenie na roślinę lub którykolwiek ze składników preparatu. Ostrożność powinny zachować również osoby z problemami z tarczycą, szczególnie z nadczynnością tarczycy, ponieważ zawarte w ashwagandzie substancje aktywne mogą wpływać na gospodarkę hormonalną. Konsultacja ze specjalistą jest wskazana także w przypadku chorób autoimmunologicznych, takich jak stwardnienie rozsiane, toczeń rumieniowaty układowy czy reumatoidalne zapalenie stawów. Szczególną uwagę na bezpieczeństwo suplementacji powinny zwrócić osoby przyjmujące leki stosowane m.in. w cukrzycy, nadciśnieniu, a także preparaty wpływające na układ nerwowy lub działanie układu odpornościowego. Osoby przygotowujące się do planowanych zabiegów chirurgicznych powinny poinformować lekarza o stosowaniu preparatów z ashwagandhą, ponieważ roślina ta może wpływać na działanie leków wykorzystywanych podczas znieczulenia oraz wybrane parametry organizmu, m.in. ciśnienie tętnicze i poziom glukozy we krwi.
Ze względu na brak wystarczających danych dotyczących bezpieczeństwa stosowania ashwagandhy u dzieci, przed podaniem preparatu najmłodszym warto skonsultować się z lekarzem. W przypadku potrzeby wsparcia prawidłowego funkcjonowania organizmu w pierwszej kolejności należy zadbać o zbilansowaną dietę, odpowiednią ilość snu i zdrowe nawyki, a wybór suplementacji powinien zawsze uwzględniać indywidualne potrzeby dziecka oraz zalecenia specjalisty.
Stosowanie ashwagandhy w okresie ciąży nie jest zalecane ze względu na brak wystarczających danych potwierdzających jej bezpieczeństwo dla przyszłych mam oraz rozwijającego się dziecka. W przypadku występowania stresu, problemów ze snem lub innych dolegliwości w ciąży warto omówić bezpieczne sposoby postępowania z lekarzem prowadzącym, zamiast samodzielnie sięgać po preparaty zawierające ashwagandhę.
Ashwagandha jest zazwyczaj dobrze tolerowana, jednak podobnie jak inne suplementy diety może powodować działania niepożądane, szczególnie przy niewłaściwym stosowaniu lub nadmiernym spożyciu. Reakcje organizmu mogą być indywidualne i zależeć m.in. od dawki, rodzaju preparatu oraz ogólnego stanu zdrowia. Do najczęściej zgłaszanych skutków ubocznych stosowania ashwagandhy należą dolegliwości ze strony układu pokarmowego, takie jak nudności, bóle brzucha, biegunka lub dyskomfort trawienny. U niektórych osób mogą wystąpić również bóle głowy, senność albo uczucie nadmiernego uspokojenia. Rzadziej mogą pojawić się reakcje alergiczne lub inne niepożądane objawy wymagające przerwania suplementacji i konsultacji ze specjalistą. W przypadku wystąpienia niepokojących dolegliwości po zastosowaniu preparatu z ashwagandhą należy zaprzestać jego przyjmowania i skonsultować się z lekarzem lub farmaceutą. Aby ograniczyć ryzyko działań niepożądanych, warto stosować preparaty zgodnie z zaleceniami producenta oraz wybierać produkty ze standaryzowanym ekstraktem o jasno określonej zawartości witanolidów.
Bibliografia:
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Dzika róża to roślina ceniona w ziołolecznictwie ze względu na zawartość licznych składników aktywnych. Jej kwiaty i owoce wykorzystywane są zarówno w tradycyjnych recepturach, jak i do produkcji herbat, soków, syropów oraz suplementów diety. Szczególne znaczenie mają owoce, będące źródłem m.in. witaminy C, karotenoidów, flawonoidów i kwasów organicznych. Dzika róża jest kojarzona przede wszystkim ze wsparciem odporności i ochroną komórek przed stresem oksydacyjnym, ale jej zastosowanie jest szersze. Preparaty zawierające ekstrakty z tej rośliny wykorzystywane są również jako uzupełnienie diety w składniki wspierające kondycję skóry oraz prawidłowe funkcjonowanie stawów. Właściwości dzikiej róży zależą od części rośliny, jej składu oraz postaci zastosowanego preparatu.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Mononukleoza zakaźna to choroba wirusowa wywoływana najczęściej przez wirusa Epsteina-Barr (EBV). Ze względu na możliwość przenoszenia zakażenia wraz ze śliną bywa nazywana „chorobą pocałunków”. Jej objawy często przypominają infekcję gardła przebiegającą z gorączką, osłabieniem i powiększeniem węzłów chłonnych. U części chorych występuje także powiększenie wątroby lub śledziony. Mononukleoza najczęściej występuje u dzieci powyżej 4. roku życia, młodzieży i młodych dorosłych, natomiast rzadziej dotyczy niemowląt oraz osób po 40. roku życia. Leczenie ma przede wszystkim charakter objawowy, a ważną częścią postępowania jest odpoczynek oraz czasowe ograniczenie aktywności fizycznej.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Rutyna to naturalny flawonoid występujący m.in. w kwiatach perełkowca japońskiego oraz gryce. Jest związkiem roślinnym, który od lat znajduje zastosowanie w preparatach wspierających prawidłowe funkcjonowanie naczyń krwionośnych. Rutyna wykazuje również właściwości antyoksydacyjne i może wspomagać ochronę komórek przed działaniem wolnych rodników. Ze względu na swoje właściwości często występuje w połączeniu z witaminą C, szczególnie w preparatach stosowanych w okresie zwiększonego zapotrzebowania na tę witaminę.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Kurza ślepota to zaburzenie widzenia, które ujawnia się przede wszystkim po zapadnięciu zmroku i w słabo oświetlonych miejscach. Osoba dotknięta tym problemem może mieć trudności z dostrzeganiem przedmiotów i szczegółów w ciemniejszym otoczeniu, a także z szybkim przystosowaniem wzroku po przejściu z jasnego do słabo oświetlonego miejsca. Ślepota zmierzchowa (nyktalopia) nie jest odrębną chorobą, lecz objawem, który może towarzyszyć m.in. niedoborowi witaminy A, chorobom siatkówki czy innym schorzeniom oczu.
czytaj