13.10.2026
Chrom jest pierwiastkiem śladowym, który występuje w organizmie w niewielkich ilościach. Kojarzony jest przede wszystkim z metabolizmem glukozy i działaniem insuliny, dlatego często stanowi składnik suplementów diety wspomagających kontrolę masy ciała. Przypisuje mu się również wpływ na apetyt i ochotę na słodycze, co sprawia, że bywa postrzegany jako wsparcie w procesie odchudzania. Suplementacja chromu nie zastępuje jednak zbilansowanej diety z odpowiednio dobraną kalorycznością, a stosowanie preparatów zawierających ten pierwiastek wymaga uwzględnienia ich skuteczności i bezpieczeństwa.
Chrom jest pierwiastkiem chemicznym zaliczanym do metali przejściowych. W środowisku występuje w różnych formach chemicznych, przede wszystkim jako związki chromu na III i VI stopniu utlenienia, które różnią się właściwościami oraz wpływem na organizm. W żywności dominuje chrom trójwartościowy (Cr III), wykorzystywany również w suplementach diety, m.in. w postaci chlorku chromu i pikolinianu chromu. Chrom sześciowartościowy (Cr VI) znajduje zastosowanie przede wszystkim w przemyśle, m.in. w procesach galwanicznych i produkcji niektórych materiałów. Jest toksyczny, a jego spożycie może prowadzić do zatrucia i uszkodzenia przewodu pokarmowego. Chrom trójwartościowy jest kojarzony przede wszystkim z metabolizmem glukozy i działaniem insuliny, a także z przemianami lipidów.
Chrom bywa stosowany jako składnik suplementów diety wspomagających odchudzanie ze względu na jego potencjalny wpływ na działanie insuliny, która uczestniczy w regulacji stężenia glukozy we krwi. Przypuszcza się, że chrom może w ten sposób oddziaływać na skład ciała, sprzyjając utrzymaniu masy mięśniowej i ograniczeniu zawartości tkanki tłuszczowej. Mechanizm ten nie został jednak jednoznacznie potwierdzony. Nie ma również wystarczających podstaw, aby uznać suplementację chromem za skuteczną metodę redukcji masy ciała. Chrom nie zastępuje zatem deficytu kalorycznego, odpowiednio zbilansowanej diety ani regularnej aktywności fizycznej, które stanowią podstawę odchudzania.
U osób zdrowych stosujących urozmaiconą dietę niedobór chromu występuje rzadko. Zdarza się przede wszystkim u pacjentów długotrwale żywionych pozajelitowo, czyli otrzymujących składniki odżywcze bezpośrednio do krwiobiegu. Niedostateczna podaż tego pierwiastka może wiązać się z zaburzeniami tolerancji glukozy, podwyższonym stężeniem glukozy we krwi oraz zmianami w gospodarce lipidowej. Objawy te nie są jednak swoiste dla niedoboru chromu i mogą wynikać również z innych zaburzeń metabolicznych. Z tego względu nie powinny stanowić samodzielnej podstawy do rozpoznania niedoboru ani rozpoczęcia suplementacji.
Chrom występuje w wielu produktach spożywczych pochodzenia roślinnego i zwierzęcego. Do jego źródeł zalicza się przede wszystkim produkty pełnoziarniste, orzechy, sery, grzyby, szparagi i drożdże. Jest obecny również w mięsie, w tym w wątrobie, a także w owocach i owocach morza, np. ostrygach. Chrom dostarczany wraz z dietą występuje głównie w postaci związków chromu trójwartościowego (Cr III), a jego zawartość w jadłospisie zależy od różnorodności spożywanych produktów.
Zawartość chromu w wybranych produktach spożywczych:
|
Produkt spożywczy |
Zawartość chromu (µg/100 g) |
|
Małże |
128 |
|
Orzechy brazylijskie |
100 |
|
Ostrygi |
57 |
|
Otręby |
50 |
|
Gruszki |
27 |
|
Pomidory |
20 |
|
Brokuły |
16 |
|
Wołowina |
3 |
|
Śledź |
2 |
Źródło: Piotr Bawiec, „Badania biodostępności Mg, Fe, Cr i Se z żywności i suplementów diety z uwzględnieniem analizy specjacyjnej”, rozprawa doktorska, Uniwersytet Medyczny w Lublinie, 2022.
U osób zdrowych, które stosują urozmaiconą dietę, rutynowe przyjmowanie preparatów z chromem nie jest standardowo zalecane. Sam apetyt na słodycze, trudności z redukcją masy ciała czy podwyższone stężenie glukozy nie stanowią wystarczającej podstawy do samodzielnego rozpoczęcia suplementacji. Mimo to chrom jest składnikiem wielu dostępnych bez recepty produktów, zarówno jednoskładnikowych, jak i wieloskładnikowych. Występują one m.in. w postaci tabletek i kapsułek, a ich producenci często reklamują je jako wsparcie metabolizmu glukozy i kontroli masy ciała. W składzie tych produktów najczęściej wykorzystuje się związki chromu trójwartościowego, takie jak pikolinian chromu czy chlorek chromu. Dobór preparatu powinien uwzględniać stan zdrowia i przyjmowane leki, dlatego osoby z chorobami przewlekłymi, zwłaszcza zaburzeniami gospodarki węglowodanowej, powinny skonsultować suplementację z lekarzem lub farmaceutą.
Nie określono uniwersalnego czasu suplementacji chromem, który byłby odpowiedni dla każdego. Długość stosowania preparatu powinna zależeć od przyczyny jego przyjmowania, stanu zdrowia oraz zaleceń lekarza lub farmaceuty. Nie ma również wystarczających danych potwierdzających bezpieczeństwo długotrwałego przyjmowania dużych dawek chromu. Szczególną ostrożność powinny zachować osoby z chorobami nerek lub wątroby, a także przyjmujące leki obniżające stężenie glukozy we krwi, ponieważ jednoczesne stosowanie może zwiększać ryzyko hipoglikemii.
Zespół do spraw Suplementów Diety Rady Sanitarno-Epidemiologicznej wskazał maksymalną ilość chromu w zalecanej dziennej porcji suplementu diety na poziomie 200 µg. Nie oznacza to jednak, że taka ilość jest potrzebna lub odpowiednia dla każdego. Przyjmowanie preparatów zawierających duże ilości chromu może wiązać się z działaniami niepożądanymi. Zgłaszane dolegliwości obejmują przede wszystkim nudności, bóle brzucha i inne zaburzenia żołądkowo-jelitowe. W pojedynczych doniesieniach opisywano również poważniejsze powikłania, takie jak zaburzenia czynności nerek i wątroby.
Bibliografia:
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Chrom jest pierwiastkiem śladowym, który występuje w organizmie w niewielkich ilościach. Kojarzony jest przede wszystkim z metabolizmem glukozy i działaniem insuliny, dlatego często stanowi składnik suplementów diety wspomagających kontrolę masy ciała. Przypisuje mu się również wpływ na apetyt i ochotę na słodycze, co sprawia, że bywa postrzegany jako wsparcie w procesie odchudzania. Suplementacja chromu nie zastępuje jednak zbilansowanej diety z odpowiednio dobraną kalorycznością, a stosowanie preparatów zawierających ten pierwiastek wymaga uwzględnienia ich skuteczności i bezpieczeństwa.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Wyprysk kontaktowy to stan zapalny skóry, który rozwija się w wyniku kontaktu z określonymi substancjami. Może mieć podłoże alergiczne lub wynikać z bezpośredniego działania czynników drażniących. Zmiany skórne najczęściej obejmują zaczerwienienie, świąd, pieczenie i suchość, a niekiedy również pęcherzyki oraz sączące się nadżerki. Objawy mogą pojawiać się m.in. na dłoniach, twarzy i innych obszarach narażonych na kontakt z czynnikiem wywołującym reakcję. Rozpoznanie przyczyny dolegliwości ma istotne znaczenie dla doboru odpowiedniego leczenia i ograniczenia ryzyka nawrotów.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Emolienty to preparaty stosowane przede wszystkim w pielęgnacji skóry suchej, wrażliwej i skłonnej do podrażnień. Pomagają ograniczyć utratę wody z naskórka, uzupełniają jego warstwę lipidową i wspierają funkcję bariery ochronnej skóry. Z tego względu znajdują zastosowanie zarówno w codziennej pielęgnacji, jak i jako element wspomagający przy niektórych problemach dermatologicznych. Ich działanie zależy od zawartych w nich składników oraz postaci preparatu. Emolienty mogą występować m.in. jako kremy, emulsje, balsamy, maści czy preparaty do kąpieli. Różnią się również składem, dlatego dobór odpowiedniego produktu powinien uwzględniać aktualny stan skóry i jej potrzeby.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Jesień przynosi niższe temperatury, a wraz z nimi częstsze odczuwanie zimna w obrębie dłoni i stóp. Zimne stopy w tym okresie są czymś naturalnym, jednak nie zawsze są wynikiem wyłącznie temperatury otoczenia. Do marznięcia stóp mogą przyczyniać się również zaburzenia krążenia, stres, niektóre choroby oraz stosowane leki. Jeśli uczucie chłodu pojawia się często, utrzymuje się niezależnie od warunków zewnętrznych albo towarzyszą mu takie objawy jak drętwienie, mrowienie, ból czy zmiana zabarwienia skóry, warto skonsultować się z lekarzem. Odpowiednia diagnostyka pozwoli ustalić przyczynę dolegliwości i wdrożyć właściwe postępowanie.
czytaj