09.04.2026
Zatrzymywanie się co kilkadziesiąt metrów podczas spaceru, uczucie bólu lub silnego zmęczenia nóg, które ustępuje po krótkim odpoczynku to charakterystyczne objawy dolegliwości określanej jako chromanie przestankowe. Schorzenie to bywa potocznie nazywane „chorobą wystaw sklepowych”, ponieważ osoby nim dotknięte często zatrzymują się, udając zainteresowanie witrynami, by ukryć konieczność przerwy w marszu. Problem ten najczęściej wynika z zaburzeń krążenia w kończynach dolnych i stanowi jeden z objawów przewlekłych chorób naczyń, w tym miażdżycy. Niedostateczny dopływ krwi do mięśni sprawia, że nawet niewielki wysiłek wywołuje ból i dyskomfort. Wczesne rozpoznanie i odpowiednie postępowanie mogą pomóc zahamować postęp choroby i poprawić jakości codziennego funkcjonowania.
Chromanie przestankowe najczęściej wynika z zaburzeń krążenia w kończynach dolnych, będących objawem choroby naczyń obwodowych (PAD – Peripheral Artery Disease), które prowadzą do niedostatecznego dopływu krwi do mięśni podczas wysiłku. Najczęstsze przyczyny obejmują: miażdżycę, zakrzepicę, cukrzycę, a także palenie tytoniu, otyłość czy niską aktywność fizyczną.
Rzadziej chromanie przestankowe może mieć podłoże neurologiczne, na przykład przy zwężeniu kanału kręgowego, gdy ucisk na korzenie nerwowe ogranicza prawidłowe przewodzenie impulsów do mięśni.
Chromanie przestankowe objawia się przede wszystkim bólem kończyn dolnych, który pojawia się podczas wysiłku i ustępuje po krótkim odpoczynku. Charakter i nasilenie objawów mogą się różnić w zależności od stopnia zaawansowania choroby oraz jej przyczyny. Najbardziej typowy jest ból zlokalizowany w łydkach, rzadziej w udach lub pośladkach, który pojawia się w trakcie chodzenia i zmusza do zatrzymania się. Dolegliwości te opisywane są jako skurcze, pieczenie lub silne zmęczenie mięśni. Po kilku minutach odpoczynku objawy zwykle ustępują, co pozwala na ponowne podjęcie marszu.
W bardziej zaawansowanych stadiach dolegliwości mogą pojawiać się nawet w spoczynku, szczególnie w nocy. Może to świadczyć o znacznym niedokrwieniu tkanek i wymaga pilnej konsultacji medycznej.
Rozpoznanie chromania przestankowego opiera się na wywiadzie medycznym, badaniu fizykalnym oraz odpowiednio dobranych badaniach diagnostycznych, których celem jest potwierdzenie przyczyny dolegliwości oraz ocena stopnia zaawansowania zaburzeń krążenia. Podstawowym i najczęściej wykonywanym badaniem jest wskaźnik kostka–ramię (ABI, ang. ankle-brachial index). Polega on na porównaniu ciśnienia tętniczego mierzonego na kostce i na ramieniu. Obniżona wartość ABI wskazuje na zwężenie lub niedrożność tętnic kończyn dolnych i jest istotnym sygnałem obecności choroby naczyń. Kolejnym krokiem diagnostycznym jest badanie dopplerowskie (USG Doppler), które pozwala ocenić przepływ krwi w tętnicach oraz wykryć miejsca ich zwężenia. Jest to metoda nieinwazyjna i szeroko dostępna, często wykorzystywana jako badanie pierwszego wyboru. W bardziej zaawansowanych przypadkach lub przed planowanym leczeniem zabiegowym stosuje się badania obrazowe, takie jak angiografia i rezonans magnetyczny. Angiografia umożliwia dokładne zobrazowanie naczyń krwionośnych, a rezonans magnetyczny naczyń (angio-MR) pozwala na szczegółową ocenę zmian naczyniowych. Jako uzupełnienie diagnostyki konieczne może okazać się wykonywane badań laboratoryjnych, obejmujących między innymi profil lipidowy czy poziom glukozy we krwi, które pomagają ocenić czynniki ryzyka, takie jak miażdżyca czy cukrzyca. W przypadku podejrzenia przyczyny neurologicznej (np. stenoza kanału kręgowego) konieczna może być także diagnostyka obrazowa kręgosłupa.
Leczenie chromania przestankowego zależy od przyczyny oraz stopnia zaawansowania choroby, jednak jego podstawą jest postępowanie zachowawcze i modyfikacja stylu życia. Najważniejsze znaczenie ma regularna aktywność fizyczna, zwłaszcza trening marszowy, który poprawia ukrwienie mięśni i może zwiększać dystans bez bólu. W terapii stosuje się również leczenie farmakologiczne – preparaty poprawiające przepływ krwi oraz leki ograniczające czynniki ryzyka. Istotnym elementem jest także rzucenie palenia oraz kontrola masy ciała. W bardziej zaawansowanych przypadkach, gdy objawy znacząco ograniczają codzienne funkcjonowanie, rozważa się leczenie zabiegowe obejmujące angioplastykę, lub operacje naczyniowe przywracające prawidłowy przepływ krwi w tętnicach.
W leczeniu chromania przestankowego stosuje się przede wszystkim preparaty poprawiające przepływ krwi w kończynach dolnych oraz leki zmniejszające ryzyko powikłań sercowo-naczyniowych.
Leczenie farmakologiczne najlepiej sprawdza się w połączeniu ze zmianą stylu życia, w tym regularnym treningiem marszowym, kontrolą masy ciała i ograniczeniem czynników ryzyka, takich jak palenie tytoniu czy wysoki poziom cholesterolu.
Podstawowym elementem terapii chromania przestankowego jest regularny trening marszowy, który poprawia ukrwienie mięśni i zwiększa dystans możliwy do pokonania bez bólu. Najskuteczniejszą formą jest marsz przerywany, polegający na naprzemiennym chodzeniu aż do momentu pojawienia się lekkiego lub umiarkowanego bólu, a następnie krótkim odpoczynku, po którym spacer można kontynuować.
Warto też włączyć ćwiczenia wzmacniające i rozciągające nogi, takie jak:
Regularność ćwiczeń i stopniowe zwiększanie dystansu marszu poprawią wydolność i przyczynią się do zmniejszenia dolegliwości bólowych. W miarę postępów można wydłużać czas marszu i skracać przerwy, co prowadzi do lepszej tolerancji wysiłku.
Bibliografia:
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Kurkuma to przyprawa pozyskiwana z kłącza ostryżu długiego (Curcuma longa), ceniona nie tylko za charakterystyczny żółtopomarańczowy kolor i intensywny smak, ale również za zawartość substancji biologicznie czynnych. Szczególne zainteresowanie wzbudza kurkumina – główny składnik aktywny kurkumy, któremu przypisuje się m.in. właściwości przeciwutleniające, przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Kurkuma od wieków znajduje zastosowanie w tradycyjnej medycynie wschodniej, a współcześnie jest wykorzystywana zarówno jako przyprawa, jak i składnik suplementów diety.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Stopniowe pogorszenie ostrości widzenia, zamglony obraz czy większa wrażliwość na światło mogą być związane ze zmianami zachodzącymi w soczewce oka. Jedną z najczęstszych przyczyn takich zaburzeń jest jej postępujące zmętnienie, czyli zaćma. Początkowe objawy zaćmy bywają łagodne i łatwo przypisać je naturalnemu pogorszeniu wzroku związanemu z wiekiem. Choć ryzyko jej rozwoju zwiększa się wraz z wiekiem, znaczenie mogą mieć również niektóre choroby przewlekłe, urazy oka, stosowanie określonych leków czy predyspozycje indywidualne. Rozpoznanie charakterystycznych objawów i odpowiednio wczesna konsultacja okulistyczna pozwalają ocenić zmiany w soczewce oraz ustalić dalsze postępowanie dostosowane do stopnia zaawansowania choroby.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Dzika róża to roślina ceniona w ziołolecznictwie ze względu na zawartość licznych składników aktywnych. Jej kwiaty i owoce wykorzystywane są zarówno w tradycyjnych recepturach, jak i do produkcji herbat, soków, syropów oraz suplementów diety. Szczególne znaczenie mają owoce, będące źródłem m.in. witaminy C, karotenoidów, flawonoidów i kwasów organicznych. Dzika róża jest kojarzona przede wszystkim ze wsparciem odporności i ochroną komórek przed stresem oksydacyjnym, ale jej zastosowanie jest szersze. Preparaty zawierające ekstrakty z tej rośliny wykorzystywane są również jako uzupełnienie diety w składniki wspierające kondycję skóry oraz prawidłowe funkcjonowanie stawów. Właściwości dzikiej róży zależą od części rośliny, jej składu oraz postaci zastosowanego preparatu.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Mononukleoza zakaźna to choroba wirusowa wywoływana najczęściej przez wirusa Epsteina-Barr (EBV). Ze względu na możliwość przenoszenia zakażenia wraz ze śliną bywa nazywana „chorobą pocałunków”. Jej objawy często przypominają infekcję gardła przebiegającą z gorączką, osłabieniem i powiększeniem węzłów chłonnych. U części chorych występuje także powiększenie wątroby lub śledziony. Mononukleoza najczęściej występuje u dzieci powyżej 4. roku życia, młodzieży i młodych dorosłych, natomiast rzadziej dotyczy niemowląt oraz osób po 40. roku życia. Leczenie ma przede wszystkim charakter objawowy, a ważną częścią postępowania jest odpoczynek oraz czasowe ograniczenie aktywności fizycznej.
czytaj