18.09.2026
Trądzik grzybiczy to potoczna nazwa zapalenia mieszków włosowych związanego z nadmiernym namnażaniem drożdżaków z rodzaju Malassezia. Choć może przypominać klasyczne pryszcze, nie jest odmianą trądziku pospolitego i wymaga odmiennego postępowania. Dla trądziku grzybiczego charakterystyczne są drobne, dość jednolite krostki i grudki, którym często towarzyszy świąd. Zmiany najczęściej pojawiają się na czole, w okolicy linii włosów, na policzkach, klatce piersiowej i plecach. Postępowanie zależy od nasilenia zmian, a w niektórych przypadkach konieczne może być zastosowanie leczenia przeciwgrzybiczego.
Trądzik grzybiczy najczęściej objawia się drobnymi, dość jednolitymi grudkami i krostkami. Zmiany zwykle mają podobną wielkość, występują w skupiskach i mogą być zaczerwienione. Często towarzyszy im świąd, który może nasilać się podczas pocenia. Jak wygląda trądzik grzybiczy i czym różni się od typowych pryszczy? W jego przebiegu charakterystyczna jest przede wszystkim duża powtarzalność zmian – w przeciwieństwie do trądziku pospolitego, w którym obok grudek i krostek często występują również zaskórniki o różnym wyglądzie i nasileniu. Zmiany związane z nadmiernym namnażaniem drożdżaków Malassezia mogą pojawiać się na czole, szczególnie w okolicy linii włosów, a także na policzkach, brodzie, klatce piersiowej, ramionach i plecach. Ich nasilenie może zwiększać się w warunkach sprzyjających namnażaniu drożdżaków, takich jak wysoka temperatura, wilgotność i wzmożona potliwość. Sam wygląd zmian nie pozwala jednak na pewne rozpoznanie, ponieważ podobne objawy mogą występować również w innych chorobach skóry.
Podstawą rozpoznania trądziku grzybiczego jest badanie dermatologiczne i ocena zmian skórnych. Pomocne może być badanie mykologiczne, pozwalające wykryć obecność drożdżaków Malassezia w materiale pobranym ze zmian skórnych. W diagnostyce stosuje się m.in. badanie mikroskopowe, a w wybranych przypadkach również posiew. Wynik badania zawsze powinien być interpretowany w odniesieniu do obrazu klinicznego, ponieważ drożdżaki Malassezia naturalnie występują na skórze i sama ich obecność nie świadczy o chorobie. Ostateczne rozpoznanie stawia lekarz na podstawie całokształtu objawów i wyników przeprowadzonych badań.
| Cecha | Trądzik grzybiczy | Trądzik pospolity |
| Rodzaj zmian | Drobne, podobne do siebie grudki i krostki | Zaskórniki, grudki, krostki, a w cięższych postaciach także guzki i torbiele |
| Jednolitość zmian | Zmiany zwykle są podobne pod względem wielkości i wyglądu | Zmiany mogą mieć różny charakter i wielkość |
| Świąd | Często występuje | Zwykle nie jest dominującym objawem |
| Zaskórniki | Zazwyczaj nie występują | Często są obecne |
| Typowe lokalizacje | Czoło, linia włosów, policzki, klatka piersiowa, ramiona i plecy | Twarz, szczególnie czoło, nos, policzki i broda, a także plecy i klatka piersiowa |
| Podłoże | Zapalenie mieszków włosowych związane z nadmiernym namnażaniem drożdżaków Malassezia | M.in. nadprodukcja sebum, zaburzenia rogowacenia ujść mieszków włosowych, namnażanie Cutibacterium acnes i stan zapalny |
| Reakcja na leczenie przeciwtrądzikowe | Typowe leczenie trądziku może nie przynosić poprawy | Leczenie dobiera się do rodzaju i nasilenia zmian |
Drożdżaki z rodzaju Malassezia naturalnie występują na skórze i stanowią część jej mikrobioty. W określonych warunkach może jednak dojść do ich nadmiernego namnażania, co sprzyja powstawaniu zmian skórnych. Rozwojowi drożdżaków sprzyjają m.in. wysoka temperatura, wilgotność oraz zwiększona produkcja sebum. Malassezia wykorzystuje lipidy obecne w łoju, dlatego szczególnie dobrze rozwija się w miejscach bogatych w gruczoły łojowe.
Czynniki sprzyjające trądzikowi grzybiczemu:
Trądzik grzybiczy nie jest chorobą zakaźną i nie przenosi się z osoby na osobę. Zmiany pojawiają się w związku z nadmiernym namnażaniem drożdżaków i zaburzeniem równowagi mikrobiologicznej skóry, a nie w wyniku kontaktu z osobą, u której występują podobne objawy. Nie ma więc potrzeby unikania kontaktu z osobą z trądzikiem grzybiczym ani stosowania specjalnych środków zapobiegających jego „przeniesieniu”. Wspólne ręczniki czy kosmetyki nie są typową drogą transmisji tego schorzenia.
Leczenie trądziku grzybiczego polega przede wszystkim na ograniczeniu nadmiernego namnażania drożdżaków Malassezia. Sposób postępowania dobiera się do nasilenia i rozległości zmian oraz ich lokalizacji. W leczeniu miejscowym stosuje się preparaty przeciwgrzybicze, m.in. zawierające klotrimazol, a w zależności od miejsca występowania zmian pomocne mogą być również szampony o działaniu przeciwgrzybiczym. Przy bardziej nasilonych lub opornych zmianach lekarz może zdecydować o leczeniu ogólnoustrojowym. Znaczenie ma również odpowiednia pielęgnacja skóry i ograniczenie czynników sprzyjających namnażaniu drożdżaków.
W leczeniu miejscowym trądziku grzybiczego stosuje się preparaty zawierające substancje o działaniu przeciwgrzybiczym. Mogą mieć postać kremów, maści, żeli lub innych preparatów przeznaczonych do aplikacji na skórę. Dobór konkretnego produktu zależy m.in. od lokalizacji i nasilenia zmian. W przypadku zmian na twarzy szczególne znaczenie ma wybór odpowiedniej postaci preparatu, ponieważ ciężkie, tłuste podłoża mogą nasilać okluzję skóry.
Domowe sposoby mogą stanowić uzupełnienie leczenia, ale nie zastępują preparatów przeciwgrzybiczych. Podstawą jest ograniczenie czynników, które mogą sprzyjać rozwojowi drożdżaków i podrażniać skórę, dlatego w codziennej pielęgnacji warto zadbać przede wszystkim o delikatne oczyszczanie. Do mycia twarzy należy wybierać łagodne żele lub pianki, które skutecznie usuwają nadmiar sebum i zanieczyszczenia, ale nie powodują nadmiernego przesuszenia ani uczucia ściągnięcia skóry. W niektórych przypadkach pomocne mogą być również preparaty myjące zawierające substancje przeciwgrzybicze. Ich stosowanie na skórę twarzy powinno jednak odbywać się zgodnie z zaleceniami lekarza lub informacją dotyczącą konkretnego produktu. Po umyciu skórę należy delikatnie osuszyć, bez pocierania, a po intensywnym wysiłku możliwie szybko usunąć ze skóry pot. W pielęgnacji warto również unikać ciężkich, tłustych kosmetyków oraz nadmiernego natłuszczania skóry. Niewskazane jest natomiast nakładanie na zmiany skórne domowych preparatów, takich jak ocet, soda oczyszczona, olejki eteryczne czy sok z cytryny. Mogą one podrażniać skórę i nasilać stan zapalny, a jednocześnie nie zapewniają skutecznego leczenia trądziku grzybiczego.
Bibliografia:
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Trądzik grzybiczy to potoczna nazwa zapalenia mieszków włosowych związanego z nadmiernym namnażaniem drożdżaków z rodzaju Malassezia. Choć może przypominać klasyczne pryszcze, nie jest odmianą trądziku pospolitego i wymaga odmiennego postępowania. Dla trądziku grzybiczego charakterystyczne są drobne, dość jednolite krostki i grudki, którym często towarzyszy świąd. Zmiany najczęściej pojawiają się na czole, w okolicy linii włosów, na policzkach, klatce piersiowej i plecach. Postępowanie zależy od nasilenia zmian, a w niektórych przypadkach konieczne może być zastosowanie leczenia przeciwgrzybiczego.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Kurkuma to przyprawa pozyskiwana z kłącza ostryżu długiego (Curcuma longa), ceniona nie tylko za charakterystyczny żółtopomarańczowy kolor i intensywny smak, ale również za zawartość substancji biologicznie czynnych. Szczególne zainteresowanie wzbudza kurkumina – główny składnik aktywny kurkumy, któremu przypisuje się m.in. właściwości przeciwutleniające, przeciwbakteryjne i przeciwzapalne. Kurkuma od wieków znajduje zastosowanie w tradycyjnej medycynie wschodniej, a współcześnie jest wykorzystywana zarówno jako przyprawa, jak i składnik suplementów diety.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Stopniowe pogorszenie ostrości widzenia, zamglony obraz czy większa wrażliwość na światło mogą być związane ze zmianami zachodzącymi w soczewce oka. Jedną z najczęstszych przyczyn takich zaburzeń jest jej postępujące zmętnienie, czyli zaćma. Początkowe objawy zaćmy bywają łagodne i łatwo przypisać je naturalnemu pogorszeniu wzroku związanemu z wiekiem. Choć ryzyko jej rozwoju zwiększa się wraz z wiekiem, znaczenie mogą mieć również niektóre choroby przewlekłe, urazy oka, stosowanie określonych leków czy predyspozycje indywidualne. Rozpoznanie charakterystycznych objawów i odpowiednio wczesna konsultacja okulistyczna pozwalają ocenić zmiany w soczewce oraz ustalić dalsze postępowanie dostosowane do stopnia zaawansowania choroby.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Dzika róża to roślina ceniona w ziołolecznictwie ze względu na zawartość licznych składników aktywnych. Jej kwiaty i owoce wykorzystywane są zarówno w tradycyjnych recepturach, jak i do produkcji herbat, soków, syropów oraz suplementów diety. Szczególne znaczenie mają owoce, będące źródłem m.in. witaminy C, karotenoidów, flawonoidów i kwasów organicznych. Dzika róża jest kojarzona przede wszystkim ze wsparciem odporności i ochroną komórek przed stresem oksydacyjnym, ale jej zastosowanie jest szersze. Preparaty zawierające ekstrakty z tej rośliny wykorzystywane są również jako uzupełnienie diety w składniki wspierające kondycję skóry oraz prawidłowe funkcjonowanie stawów. Właściwości dzikiej róży zależą od części rośliny, jej składu oraz postaci zastosowanego preparatu.
czytaj