19.06.2025
Czerniak skóry to jeden z najgroźniejszych nowotworów złośliwych, wywodzący się z komórek barwnikowych – melanocytów. Choć rozwija się najczęściej na skórze, może występować także w innych częściach ciała, takich jak błony śluzowe czy gałka oczna. Główną przyczyną jego powstawania jest nadmierna ekspozycja na promieniowanie UV, zarówno naturalne, jak i sztuczne, np. w solariach. Wczesne rozpoznanie czerniaka znacząco zwiększa szanse na wyleczenie, dlatego tak ważna jest regularna kontrola wszelkich zmian skórnych.
Czerniak to nowotwór skóry o złośliwym charakterze. Wywodzi się z melanocytów – komórek odpowiedzialnych za produkcję melaniny, czyli barwnika nadającego skórze kolor. Choć stanowi tylko niewielki procent wszystkich nowotworów skóry, to charakteryzuje się największą agresywnością i wysokim ryzykiem przerzutów do innych narządów. Czerniak może rozwijać się zarówno w obrębie już istniejących znamion barwnikowych, jak i na zdrowej skórze. Może występować u osób w różnym wieku, choć najczęściej diagnozowany jest u dorosłych między 30. a 60. rokiem życia.
Czerniak na skórze objawia się najczęściej zmianami, które mogą przypominać zwykłe znamiona barwnikowe. Charakterystyczne symptomy wskazujące na czerniaka to asymetria zmiany, nierówne lub postrzępione brzegi, niejednolita barwa, średnica powyżej 6 mm oraz postępujące zmiany w wyglądzie znamienia – jego szybki wzrost, swędzenie, krwawienie lub tworzenie się owrzodzenia. Czerniak może pojawić się na skórze w dowolnym miejscu, także w miejscach rzadko wystawianych na słońce, takich jak okolice paznokci, podeszwy stóp czy skóra owłosiona głowy.
Czerniak skóry rozwija się na skutek nieprawidłowego namnażania się melanocytów, czyli komórek barwnikowych skóry. Główną przyczyną tego procesu jest nadmierna ekspozycja na promieniowanie ultrafioletowe (UV), zarówno pochodzące ze słońca, jak i z lamp stosowanych w solariach. Ryzyko zachorowania wzrasta szczególnie u osób, które doznały poparzeń słonecznych, zwłaszcza w dzieciństwie. Istotną rolę odgrywają również czynniki genetyczne – osoby, u których w rodzinie występował czerniak, są bardziej narażone na jego rozwój. Do dodatkowych czynników ryzyka należą: jasna karnacja, duża liczba znamion barwnikowych, obniżona odporność oraz przebyte wcześniej nowotwory skóry. Czerniak może pojawić się także w wyniku mutacji komórkowych, które zachodzą samoistnie, niezależnie od wpływu promieniowania UV.
Rozpoznanie czerniaka opiera się przede wszystkim na ocenie klinicznej zmiany skórnej przez lekarza dermatologa. Podstawowym narzędziem diagnostycznym jest dermatoskopia – nieinwazyjne badanie, które pozwala dokładnie obejrzeć strukturę znamienia w powiększeniu i ocenić jego cechy charakterystyczne. W przypadku podejrzenia czerniaka specjalista może zlecić wykonanie biopsji, czyli pobranie fragmentu zmiany do badania histopatologicznego. To badanie pozwala ostatecznie potwierdzić lub wykluczyć obecność komórek nowotworowych. W bardziej zaawansowanych przypadkach konieczna może być dodatkowa diagnostyka obrazowa (np. USG węzłów chłonnych, tomografia komputerowa lub rezonans magnetyczny), aby sprawdzić, czy nowotwór nie dał przerzutów.
Leczenie czerniaka zależy przede wszystkim od stopnia zaawansowania choroby w momencie rozpoznania. Podstawową i najczęściej stosowaną metodą jest chirurgiczne usunięcie zmiany nowotworowej wraz z marginesem zdrowej tkanki, co ma na celu zapobiegnięcie nawrotom choroby.
Wycięcie czerniaka to podstawowy etap leczenia, jednak na tym proces terapeutyczny się nie kończy. Po zabiegu pacjent pozostaje pod stałą kontrolą lekarską – konieczne są regularne wizyty u dermatologa lub onkologa, badania kontrolne oraz obserwacja blizny pooperacyjnej i całej powierzchni skóry. W zależności od stopnia zaawansowania czerniaka lekarz może zalecić dodatkowe leczenie, takie jak immunoterapia czy terapia celowana, szczególnie jeśli istnieje ryzyko nawrotu lub przerzutów. Istotna jest również edukacja pacjenta w zakresie samokontroli skóry oraz unikania czynników ryzyka – przede wszystkim nadmiernego promieniowania UV.
Czerniak to nowotwór złośliwy o dużym potencjale do tworzenia przerzutów. Komórki nowotworowe mogą rozprzestrzeniać się drogą krwionośną lub limfatyczną do węzłów chłonnych, a także do narządów wewnętrznych – najczęściej płuc, wątroby, mózgu i kości. Przerzuty mogą pojawić się nawet po dłuższym czasie od usunięcia zmiany pierwotnej, dlatego tak ważna jest długofalowa kontrola onkologiczna. Objawy przerzutów czerniaka zależą od lokalizacji i mogą obejmować m.in. duszności, bóle głowy, zaburzenia neurologiczne, utratę masy ciała czy bóle kostne. W przypadku stwierdzenia przerzutów leczenie staje się bardziej złożone i wymaga zastosowania terapii systemowych.
Rokowania w czerniaku skóry w dużej mierze zależą od stopnia zaawansowania choroby w momencie jej zdiagnozowania. Im wcześniej zostanie postawiona diagnoza i wdrożone leczenie, tym większe są szanse na pełne wyleczenie, dlatego tak ogromne znaczenie ma szybka reakcja na podejrzane zmiany skórne, regularna kontrola znamion i świadomość czynników ryzyka. Dzięki postępom w diagnostyce i nowoczesnym metodom leczenia ciągle rosną szanse pacjentów na dłuższe i lepsze życie.
Zapobieganie czerniakowi opiera się przede wszystkim na ochronie skóry przed szkodliwym działaniem promieniowania UV — unikanie intensywnego nasłonecznienia, zwłaszcza w godzinach południowych, oraz stosowanie kremów z wysokim filtrem SPF przez cały rok — nie tylko latem. Należy również unikać korzystania z solarium, które znacząco zwiększa ryzyko rozwoju nowotworów skóry. Osoby o jasnej karnacji, z licznymi znamionami barwnikowymi lub historią czerniaka w rodzinie powinny pozostawać pod regularną opieką dermatologiczną. Równie ważna jest samokontrola – oglądanie skóry i obserwacja zmian, szczególnie pod kątem nowych, nietypowych znamion lub modyfikacji już istniejących. Wczesne wykrycie niepokojącej zmiany to szansa na całkowite wyleczenie, dlatego profilaktyka czerniaka to inwestycja w zdrowie i życie.
Bibliografia:
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Szkarlatyna, inaczej płonica, choć występuje rzadziej niż w przeszłości, wciąż stanowi istotne zagrożenie dla zdrowia dzieci i dorosłych. Wywoływana przez bakterie paciorkowca grupy A choroba objawia się charakterystyczną wysypką, gorączką oraz bólem gardła. Jej wczesne rozpoznanie i odpowiednie leczenie pomogą uniknąć powikłań i pozwolą na podjęcie skutecznych działań przyspieszających powrót do zdrowia.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Kaszaki to jedne z najczęściej występujących zmian skórnych, które – choć zwykle nie stanowią zagrożenia dla zdrowia – potrafią budzić niepokój i wątpliwości. Pojawiają się zarówno u dorosłych, jak i u dzieci, najczęściej na twarzy, skórze głowy, plecach czy w okolicach intymnych. Mają postać niewielkich, wyczuwalnych pod palcami guzków i mogą przez długi czas nie dawać żadnych dolegliwości. Warto jednak wiedzieć, czym dokładnie są kaszaki, jakie są ich charakterystyczne cechy oraz w jakich sytuacjach wymagają obserwacji lub odpowiedniego leczenia.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Trichodynia, określana potocznie jako „ból włosów”, to dolegliwość, która choć bywa bagatelizowana, może znacząco obniżać komfort życia. Objawia się nieprzyjemnym uczuciem bólu, pieczenia lub nadwrażliwości skóry głowy, nasilającym się przy dotyku, czesaniu czy nawet lekkim poruszaniu włosami. Choć same włosy nie posiadają zakończeń nerwowych, to właśnie skóra głowy staje się źródłem tych dolegliwości. Problem trichodynii często towarzyszy łysieniu i nadmiernemu wypadaniu włosów, przewlekłemu stresowi, zaburzeniom hormonalnym lub schorzeniom dermatologicznym. Coraz więcej uwagi poświęca się także roli niedoborów składników odżywczych oraz nieprawidłowej pielęgnacji skóry głowy. Zrozumienie mechanizmów stojących za tym schorzeniem stanowi ważny krok w kierunku skutecznego łagodzenia objawów i poprawy kondycji włosów oraz skóry głowy.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Morwa biała to roślina wywodząca się z Azji, która zajmuje istotne miejsce w fitoterapii i naturalnym wspieraniu zdrowia. Jej popularność wynika z bogactwa składników aktywnych oraz szerokiego spektrum zastosowań, szczególnie w kontekście metabolizmu i utrzymania równowagi organizmu. W celach prozdrowotnych wykorzystywane są zarówno liście, jak i owoce morwy białej, cenione za swoje właściwości oraz naturalne pochodzenie. Liście morwy białej stanowią wartościowy surowiec zielarski, często spotykany w postaci herbat, ekstraktów i suplementów diety. Owoce natomiast wyróżniają się delikatnym smakiem i zawartością naturalnych cukrów, witamin oraz antyoksydantów, dzięki czemu znajdują zastosowanie nie tylko w suplementacji, ale także jako element diety. Preparaty na bazie morwy białej są chętnie wybierane przez osoby prowadzące zdrowy tryb życia i poszukujące roślinnych składników wspierających prawidłowe funkcjonowanie organizmu.
czytaj