04.09.2026
Refluks krtaniowo-gardłowy (LPR), zaliczany do refluksów pozaprzełykowych, to schorzenie związane z cofaniem się treści żołądkowej do gardła i krtani.W przeciwieństwie do typowego refluksu żołądkowo-przełykowego nie zawsze powoduje zgagę czy pieczenie za mostkiem. Jego objawy mogą być mniej charakterystyczne i obejmować m.in. chrypkę, uczucie przeszkody w gardle, przewlekły kaszel, odchrząkiwanie czy nadmierną ilość wydzieliny w gardle. Dolegliwości związane z refluksem krtaniowo-gardłowym mogą utrzymywać się przez długi czas i bywają mylone z infekcjami, alergią lub innymi chorobami układu oddechowego. Znaczenie ma nie tylko rozpoznanie charakterystycznych objawów, ale również ustalenie przyczyny ich występowania. Postępowanie obejmuje przede wszystkim modyfikację stylu życia i sposobu odżywiania, a w niektórych przypadkach także leczenie farmakologiczne.
Objawy refluksu krtaniowo-gardłowego wynikają z podrażnienia błony śluzowej gardła i krtani przez cofającą się treść żołądkową. Mogą mieć różne nasilenie i często nie przypominają typowych dolegliwości związanych z refluksem żołądkowo-przełykowym. Do najczęstszych objawów należą:
Refluks krtaniowo-gardłowy może przebiegać bez zgagi i bólu w nadbrzuszu, dlatego jego rozpoznanie bywa trudniejsze. Dolegliwości często mają charakter przewlekły, a ich nasilenie może zależeć m.in. od pory dnia, posiłków oraz pozycji ciała.
Cichy refluks, jak określany jest zamiennie refluks krtaniowo-gardłowy, pojawia się, gdy treść żołądkowa cofa się przez przełyk aż do gardła i krtani. Podrażnienie tych struktur może występować nawet wtedy, gdy nie pojawia się typowa zgaga. Do czynników sprzyjających rozwojowi refluksu należą przede wszystkim zaburzenia funkcjonowania dolnego lub górnego zwieracza przełyku, zwiększone ciśnienie w jamie brzusznej oraz nieprawidłowe opróżnianie żołądka. Znaczenie mogą mieć również codzienne nawyki i sposób odżywiania. Ryzyko występowania objawów zwiększają m.in. obfite posiłki, jedzenie krótko przed położeniem się, nadmierna masa ciała, palenie papierosów oraz częste spożywanie produktów mogących nasilać refluks, takich jak potrawy tłuste i smażone, czekolada, kawa, alkohol, napoje gazowane, mięta, ostre przyprawy czy kwaśne produkty. U części osób dolegliwości mogą być związane także z przepukliną rozworu przełykowego lub stosowaniem niektórych leków, m.in. azotanów, blokerów kanału wapniowego czy benzodiazepin.
Rozpoznanie refluksu krtaniowo-gardłowego może być trudne, ponieważ jego objawy nie są charakterystyczne wyłącznie dla tej choroby. W ocenie pacjentów stosuje się m.in. kwestionariusz Reflux Symptom Index (RSI), który pozwala określić nasilenie objawów mogących towarzyszyć LPR. Kwestionariusz RSI obejmuje 9 objawów, wśród których znajdują się m.in. chrypka lub inne problemy z głosem, chrząkanie, nadmiar wydzieliny w gardle, trudności w połykaniu, kaszel po jedzeniu lub po położeniu się, trudności w oddychaniu, napady kaszlu, uczucie przeszkody lub ściśnięcia w gardle oraz zgaga lub pieczenie w klatce piersiowej. Każdy objaw oceniany jest w skali od 0 do 5, gdzie 0 oznacza jego brak, a 5 – znaczne nasilenie. Wynik powyżej 7 punktów może sugerować refluks krtaniowo-gardłowy, jednak sam kwestionariusz nie wystarcza do postawienia rozpoznania. Drugim narzędziem wykorzystywanym w ocenie LPR jest Reflux Finding Score (RFS). Służy on do oceny zmian obserwowanych podczas badania krtani za pomocą wideolaryngoskopii. Skala obejmuje 8 cech, takich jak zaczerwienienie i obrzęk okolicy nalewek oraz spoidła tylnego, zmiany obrzękowe i przekrwienie strun głosowych, obrzęk podgłośniowy, ziarniniaki w okolicy wyrostków głosowych, owrzodzenia kontaktowe, gromadzenie się gęstego śluzu oraz spłycenie kieszonek krtaniowych. Wynik RFS mieści się w zakresie od 0 do 26 punktów, a wartość powyżej 13 może wskazywać na LPR. Obraz zmian obserwowanych podczas laryngoskopii nie jest jednak charakterystyczny wyłącznie dla refluksu krtaniowo-gardłowego. Podobne nieprawidłowości mogą występować również m.in. u osób palących, śpiewających, z alergią, a także u osób bez choroby refluksowej. Na ocenę wyniku może wpływać również subiektywność badania oraz brak pełnej standaryzacji, dlatego RFS nie powinien być traktowany jako samodzielna metoda potwierdzająca LPR. W wybranych przypadkach diagnostykę uzupełnia się o dodatkowe badania, takie jak gastroskopia czy całodobowa pH-metria z impedancją.
Postępowanie w refluksie krtaniowo-gardłowym obejmuje przede wszystkim ograniczenie czynników sprzyjających cofaniu się treści żołądkowej oraz łagodzenie podrażnienia gardła i krtani. Znaczenie ma zarówno sposób odżywiania i codzienne nawyki, jak i odpowiednio dobrane preparaty, jednak sposób leczenia powinien być zawsze dostosowany do indywidualnych objawów i ich przyczyny.
Leczenie refluksu krtaniowo-gardłowego może obejmować preparaty zmniejszające kwaśność treści żołądkowej, ograniczające jej cofanie się oraz chroniące błonę śluzową przełyku i gardła. Stosuje się m.in. alginiany, leki zobojętniające kwas żołądkowy, a także leki hamujące jego wydzielanie, takie jak inhibitory pompy protonowej. Dobór preparatu i czas leczenia powinny uwzględniać indywidualny obraz dolegliwości.
Niektóre zioła mogą wspomagać łagodzenie dolegliwości związanych z refluksem, przede wszystkim poprzez korzystny wpływ na błonę śluzową przewodu pokarmowego i zmniejszanie uczucia podrażnienia. Wśród roślin stosowanych pomocniczo wymienia się m.in. rumianek, prawoślaz, siemię lniane oraz lukrecję. Ich działanie może jednak różnić się w zależności od preparatu i sposobu stosowania, dlatego zioła nie powinny nigdy zastępować leczenia zaleconego przez lekarza.
W łagodzeniu objawów refluksu krtaniowo-gardłowego pomocne mogą być proste zmiany codziennych nawyków. Znaczenie ma przede wszystkim unikanie obfitych posiłków i jedzenia bezpośrednio przed snem, ograniczenie produktów nasilających dolegliwości oraz rezygnacja z palenia tytoniu. Korzystne może być również uniesienie górnej części ciała podczas snu, szczególnie gdy objawy pojawiają się w nocy. Ważne jest także odpowiednie nawodnienie organizmu, które pomaga utrzymać prawidłowe nawilżenie błon śluzowych gardła.
Odżywianie przy refluksie krtaniowo-gardłowym powinno ograniczać produkty i napoje, które mogą nasilać cofanie się treści żołądkowej lub podrażniać błonę śluzową. W jadłospisie warto uwzględniać przede wszystkim lekkostrawne, niezbyt tłuste posiłki, warzywa, chude mięso, ryby, produkty pełnoziarniste oraz łagodne produkty mleczne, jeśli są dobrze tolerowane. Ograniczenia mogą wymagać m.in. potrawy smażone i tłuste, ostre przyprawy, czekolada, kawa, alkohol, napoje gazowane, mięta, cytrusy oraz pomidory i ich przetwory. Znaczenie ma również regularne spożywanie mniejszych posiłków oraz unikanie jedzenia na około 2–3 godziny przed położeniem się.
LPR może występować również u najmłodszych, a jego objawy mogą różnić się w zależności od wieku dziecka. U starszych dzieci mogą pojawiać się m.in. przewlekły kaszel, chrypka, częste odchrząkiwanie, uczucie zalegania w gardle czy nieprzyjemny posmak w ustach. U młodszych refluks może objawiać się m.in. ulewaniem, trudnościami podczas karmienia, niepokojem po posiłkach lub nawracającą chrypką. W przypadku podejrzenia refluksu krtaniowo-gardłowego u dziecka wskazana jest konsultacja z pediatrą, który oceni przyczynę dolegliwości i zdecyduje o potrzebie dalszej diagnostyki oraz leczenia.
Bibliografia:
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Kaszel palacza to częsta dolegliwość osób regularnie sięgających po papierosy, związana z podrażnieniem dróg oddechowych i zaburzeniem naturalnych mechanizmów oczyszczania oskrzeli. Może mieć charakter przewlekły, nasilać się rano i towarzyszyć mu może odkrztuszanie wydzieliny. Co istotne, występuj również po rzuceniu palenia, a niekiedy nawet przejściowo się nasila. Jest to związane m.in. z odzyskiwaniem sprawności przez rzęski nabłonka dróg oddechowych, które pomagają usuwać śluz i zanieczyszczenia. Choć istnieją sposoby łagodzenia tej dolegliwości, utrzymujący się lub nasilający kaszel wymaga ustalenia przyczyny, ponieważ nie zawsze jest wyłącznie następstwem palenia tytoniu.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Choć wypadanie włosów i łysienie może być postrzegane jako naturalna konsekwencja starzenia się, dla wielu mężczyzn stanowi to istotny problem emocjonalny, prowadzący do utraty pewności siebie i zakłócenia postrzegania własnej atrakcyjności. Znajomość przyczyn problemu oraz umiejętność rozpoznania rodzaju łysienia może pomóc w doborze odpowiedniej kuracji, która zahamuje proces utraty włosów, wzmocni cebulki i będzie stymulować porost nowych kosmyków. Dlaczego wypadają włosy? Przyczyny łysienia u mężczyzn Do najczęściej wymienianych powodów utraty włosów u mężczyzn wymienia się geny, hormony, starzenie, stres, a także choroby dermatologiczne, nieprawidłowe nawyki pielęgnacyjne i niehigieniczny tryb życia. Najczęstszą przyczyną łysienia u mężczyzn jest dziedziczność. Hormony, zwłaszcza dihydrotestosteron (DHT), odgrywają istotną rolę w łysieniu u mężczyzn. DHT może powodować, że włosy stają się cieńsze i słabsze, a w rezultacie prowadzić do wypadania włosów. Wraz z wiekiem u wielu mężczyzn obserwuje się naturalne przerzedzenie włosów. Proces ten może być przyspieszony przez inne czynniki, takie jak genetyka czy zmiany hormonalne. Silny stres może wpływać na funkcjonowanie organizmu, w tym również na zdrowie włosów. Stres może prowadzić do nadmiernego wypadania włosów u mężczyzn. Dieta uboga między innymi w żelazo, cynk czy witaminy z grupy B, może prowadzić do osłabienia włosów. Niektóre choroby skóry głowy, takie jak łupież, łuszczyca czy zapalenie mieszków włosowych, mogą powodować wypadanie włosów u mężczyzn. Palenie papierosów może wpływać na krążenie krwi w skórze głowy i prowadzić do osłabienia włosów oraz ich wypadania. Częste stosowanie preparatów do stylizacji włosów, takich jak żele czy lakiery, może przyczynić się do uszkodzenia kosmyków.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Choroby weneryczne to choroby przenoszone drogą płciową (STD – ang. Sexually Transmitted Diseases), do których dochodzi najczęściej w wyniku kontaktów seksualnych. Wśród chorób przenoszonych drogą płciową wymienia się m.in. chlamydiozę, rzeżączkę, kiłę, rzęsistkowicę, opryszczkę narządów płciowych, zakażenia HPV oraz HIV. Poszczególne infekcje różnią się objawami, przebiegiem i sposobem leczenia, a odpowiednio przeprowadzona diagnostyka pozwala określić przyczynę dolegliwości i dobrać właściwe postępowanie. Niektóre choroby weneryczne mogą przez długi czas przebiegać bezobjawowo, co utrudnia ich rozpoznanie i sprzyja nieświadomemu przenoszeniu zakażenia.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Skóra naczynkowa charakteryzuje się delikatnymi, cienkimi naczynkami krwionośnymi tuż pod powierzchnią skóry, które mogą łatwo pękać, tworząc zaczerwienienia i widoczne szczególnie na policzkach, nosie lub w okolicach dekoltu teleangiektazje - tzw. „pajączki”. Cera naczynkowa jest wrażliwa, skłonna do podrażnień i łatwo reaguje na zmiany temperatury, silne kosmetyki, stres czy nieodpowiednią pielęgnację. Pielęgnacja tego typu cery powinna zatem nie tylko redukować widoczne zmiany, ale także wzmacniać jej barierę ochronną, by zapobiec powstawaniu kolejnych „pajączków”. Popękane naczynka na twarzy – przyczyny Pękające naczynka to najczęściej wynik osłabienia naturalnej odporności skóry oraz ścianek naczyń krwionośnych. Do powstawania pajączków przyczyniać się mogą także nieodpowiednia pielęgnacja z zastosowaniem niewłaściwych kosmetyków, nadmierna ekspozycja na słońce czy gwałtowne zmiany temperatury, np. przejście z zimna do ciepłego pomieszczenia. Na pogorszenia kondycji cery naczynkowej wpływać może również styl życia – przewlekły stres, palenie papierosów czy spożywanie alkoholu.
czytaj