Preparaty wspierające równowagę hormonalną kobiet dostępne w aptece internetowej Centralna.pl

24.08.2026

PCOS – co to jest, jakie daje objawy i jak leczyć zespół policystycznych jajników?

Zespół policystycznych jajników (PCOS, ang. polycystic ovary syndrome) jest jednym z najczęściej występujących zaburzeń hormonalnych u kobiet w wieku rozrodczym. Charakteryzuje się nieprawidłowościami dotyczącymi owulacji, gospodarki hormonalnej i metabolizmu, a jego objawy mogą obejmować nieregularne miesiączki, problemy z owulacją, nadmierne owłosienie czy trądzik. Rozpoznanie zespołu policystycznych jajników wymaga przeprowadzenia odpowiedniej diagnostyki, ponieważ podobne objawy mogą występować także w przebiegu innych zaburzeń hormonalnych. Leczenie PCOS dobiera się indywidualnie, uwzględniając występujące objawy, plany dotyczące ciąży oraz ogólny stan zdrowia.

PCOS co to?

Zespół policystycznych jajników (PCOS) to przewlekłe zaburzenie hormonalne, które dotyczy przede wszystkim kobiet w wieku rozrodczym. Jego charakterystyczną cechą są zaburzenia owulacji oraz zwiększone stężenie androgenów lub objawy nadmiaru tych hormonów. Nazwa sugeruje obecność licznych torbieli w jajnikach, jednak nie są one konieczne do rozpoznania PCOS.   Zespół policystycznych jajników może również współwystępować z zaburzeniami gospodarki węglowodanowej i zwiększonym ryzykiem metabolicznym.

Jak wyglądają policystyczne jajniki?

Słowo „policystyczne” dosłownie sugeruje obecność wielu cyst, czyli torbieli, jednak w przypadku zespołu policystycznych jajników nazwa może być myląca. Widoczne w badaniu USG liczne drobne struktury to zazwyczaj pęcherzyki jajnikowe, a nie patologiczne torbiele. Są one związane z zaburzeniami dojrzewania pęcherzyków i owulacji. W obrazie ultrasonograficznym pęcherzyki mogą być rozmieszczone obwodowo w obrębie jajnika, przypominając układ określany jako „sznur pereł”. 

Zespół policystycznych jajników objawy

Objawy PCOS mogą być bardzo różnorodne i nie u każdej kobiety występują w takim samym nasileniu. Najczęściej dotyczą zaburzeń miesiączkowania i owulacji, nadmiaru androgenów oraz zmian metabolicznych. Do charakterystycznych objawów PCOS należą:

  • nieregularne miesiączki – krwawienia mogą pojawiać się rzadko, w nieregularnych odstępach lub całkowicie zanikać;
  • zaburzenia owulacji, które mogą powodować trudności z zajściem w ciążę;
  • nadmierne owłosienie (hirsutyzm), szczególnie na twarzy, klatce piersiowej, brzuchu czy udach;
  • trądzik i nadmierne przetłuszczanie się skóry, związane ze zwiększonym działaniem androgenów;
  • przerzedzenie włosów na głowie, zwłaszcza w okolicy czołowej i na szczycie głowy (łysienie androgenowe);
  • zwiększona masa ciała lub trudności z jej redukcją, szczególnie przy współistniejących zaburzeniach gospodarki insulinowej;
  • insulinooporność i nieprawidłowa tolerancja glukozy, które mogą towarzyszyć PCOS.

PCOS przyczyny

Dokładna przyczyna zespołu policystycznych jajników nie została jednoznacznie ustalona. Uważa się, że na rozwój PCOS wpływa współdziałanie czynników genetycznych, hormonalnych i metabolicznych. Istotną rolę odgrywają zaburzenia regulacji hormonów odpowiedzialnych za pracę jajników oraz zwiększone działanie androgenów. U części kobiet dotkniętych PCOS występuje również insulinooporność, która może prowadzić do zwiększonego wydzielania insuliny. Hiperinsulinemia sprzyja natomiast nasileniu produkcji androgenów przez jajniki i może dodatkowo zaburzać dojrzewanie pęcherzyków oraz owulację. Zależność ta może tworzyć mechanizm, w którym zaburzenia hormonalne i metaboliczne wzajemnie się nasilają. Znaczenie mogą mieć także predyspozycje rodzinne – PCOS częściej występuje u kobiet, których bliskie krewne również miały ten zespół. Na jego przebieg mogą wpływać ponadto czynniki związane ze stylem życia i masą ciała, jednak nadwaga czy otyłość nie są bezpośrednią przyczyną PCOS. Zespół może występować również u kobiet szczupłych.

Zespół policystycznych jajników jak wykryć?

Rozpoznanie zespołu policystycznych jajników opiera się na wywiadzie, badaniu lekarskim oraz wynikach badań laboratoryjnych i obrazowych. Nie istnieje pojedyncze badanie, które pozwala jednoznacznie potwierdzić PCOS. Podczas diagnostyki lekarz ocenia m.in. regularność cykli miesiączkowych, występowanie objawów nadmiaru androgenów oraz obraz jajników w badaniu ultrasonograficznym. U dorosłych kobiet rozpoznanie PCOS najczęściej opiera się na spełnieniu co najmniej dwóch z trzech kryteriów rotterdamskich, po wykluczeniu innych przyczyn podobnych zaburzeń:

  • zaburzenia owulacji – najczęściej objawiające się nieregularnymi miesiączkami lub ich brakiem;
  • kliniczne lub laboratoryjne cechy hiperandrogenizmu – np. nadmierne owłosienie, trądzik, łysienie androgenowe lub podwyższone stężenie androgenów we krwi;
  • policystyczna morfologia jajników w badaniu USG.

PCOS jakie badania?

Diagnostyka zespołu policystycznych jajników obejmuje przede wszystkim badania hormonalne oraz badanie ultrasonograficzne jajników. Ich zakres dobierany jest indywidualnie, ponieważ podobne objawy mogą występować również w przebiegu innych zaburzeń hormonalnych. W zależności od sytuacji lekarz może zlecić:

  • testosteron całkowity i wolny oraz SHBG – pomocne w ocenie hiperandrogenizmu;
  • DHEA-S – pozwala ocenić stężenie androgenów pochodzenia nadnerczowego;
  • TSH – w celu wykluczenia zaburzeń czynności tarczycy mogących wpływać na cykl miesiączkowy;
  • prolaktynę – jej podwyższone stężenie może powodować zaburzenia miesiączkowania;
  • 17-OH-progesteron – wykorzystywany m.in. do wykluczenia nieklasycznej postaci wrodzonego przerostu nadnerczy;
  • LH i FSH – mogą być oznaczane w ramach szerszej oceny hormonalnej, choć ich stosunek nie jest samodzielnym kryterium rozpoznania PCOS;
  • glukozę, insulinę lub doustny test tolerancji glukozy (OGTT) – w celu oceny gospodarki węglowodanowej;
  • lipidogram – pozwala ocenić stężenie cholesterolu i trójglicerydów, ponieważ PCOS może wiązać się ze zwiększonym ryzykiem zaburzeń metabolicznych.

Ważnym elementem diagnostyki jest również USG ginekologiczne, podczas którego ocenia się morfologię jajników i liczbę pęcherzyków. Sam obraz policystycznych jajników nie przesądza jednak o rozpoznaniu zespołu. Dobór badań oraz sposób ich interpretacji powinien uwzględniać wiek, cykle miesiączkowe, stosowane leki hormonalne i występujące objawy.

Policystyczne jajniki – leczenie

Leczenie zespołu policystycznych jajników dobiera się indywidualnie, zależnie od występujących objawów, zaburzeń metabolicznych oraz planów dotyczących ciąży. PCOS jest chorobą przewlekłą, dlatego terapia koncentruje się na łagodzeniu objawów, regulowaniu cyklu, ograniczaniu skutków nadmiaru androgenów oraz zmniejszaniu ryzyka powikłań metabolicznych. U kobiet z nadwagą istotnym elementem postępowania jest redukcja masy ciała, ponieważ nawet umiarkowane zmniejszenie wagi może korzystnie wpływać na owulację, regularność cykli i parametry metaboliczne. Znaczenie ma również regularna aktywność fizyczna oraz odpowiednio zbilansowana dieta. W zależności od potrzeb stosuje się także leczenie farmakologiczne. Może ono obejmować m.in. hormonalne środki antykoncepcyjne pomagające regulować krwawienia i zmniejszać objawy hiperandrogenizmu, a w przypadku zaburzeń gospodarki węglowodanowej – leki poprawiające wrażliwość tkanek na insulinę. U kobiet starających się o ciążę stosuje się natomiast leki mające na celu indukcję owulacji.

PCOS dieta

Nie istnieje jedna, uniwersalna dieta przeznaczona dla kobiet z PCOS. Sposób żywienia powinien być dostosowany do masy ciała, aktywności fizycznej, preferencji żywieniowych oraz występujących zaburzeń metabolicznych. Szczególne znaczenie ma dieta o wysokiej wartości odżywczej, ograniczająca nadmiar cukrów prostych i wysoko przetworzonych produktów, która może wspierać prawidłową masę ciała i gospodarkę glukozowo-insulinową. W codziennym jadłospisie warto uwzględniać przede wszystkim warzywa i owoce, z przewagą warzyw, produkty pełnoziarniste, takie jak pieczywo razowe, płatki owsiane, kasze i brązowy ryż, źródła białka, m.in. ryby, jaja, chude mięso, nabiał, nasiona roślin strączkowych i tofu, produkty dostarczające zdrowych tłuszczów, np. oliwę z oliwek, orzechy, nasiona i awokado oraz produkty bogate w błonnik, który pomaga zwiększyć sytość i korzystnie wpływa na gospodarkę węglowodanową. Wskazane jest natomiast ograniczenie słodyczy, słodzonych napojów, produktów wysoko przetworzonych oraz nadmiaru tłuszczów nasyconych. Przy współistniejącej insulinooporności pomocne może być wybieranie produktów o niskim lub umiarkowanym indeksie glikemicznym i łączenie źródeł węglowodanów z białkiem, tłuszczem oraz błonnikiem. U kobiet z nadwagą lub otyłością zmniejszenie masy ciała nawet o kilka procent może korzystnie wpływać na przebieg PCOS, m.in. poprawiając wrażliwość insulinową i funkcjonowanie osi hormonalnej. 

Zespół policystycznych jajników a ciąża

Policystyczne jajniki mogą utrudniać zajście w ciążę, przede wszystkim ze względu na zaburzenia owulacji. Nieregularne lub brakujące owulacje oznaczają, że komórka jajowa nie jest uwalniana w każdym cyklu, co zmniejsza szansę na zapłodnienie. PCOS jest jednak jedną z najczęstszych, a jednocześnie możliwych do leczenia przyczyn niepłodności związanej z brakiem owulacji. Samo rozpoznanie zespołu policystycznych jajników nie oznacza bezpłodności. Wiele kobiet z PCOS zachodzi w ciążę, zarówno w sposób naturalny, jak i po zastosowaniu leczenia wspomagającego owulację. Postępowanie zależy m.in. od wieku, czasu trwania starań o ciążę, regularności owulacji oraz obecności innych czynników mogących wpływać na płodność. Ciąża u kobiety z PCOS może wiązać się z nieco większym ryzykiem niektórych powikłań, m.in. cukrzycy ciążowej, nadciśnienia tętniczego i stanu przedrzucawkowego. Z tego względu ważne jest odpowiednie przygotowanie do ciąży oraz regularna opieka ginekologiczna i monitorowanie stanu zdrowia.


Bibliografia:

  1. Jakiel G., Robak-Chołubek D., Tkaczuk-Włach J., Zespół policystycznych jajników, Przegląd Menopauzalny 2006; 4: 265–269
  2. Kłósek P., Grosicki S., Całyniuk B., Dietoterapia w zespole policystycznych jajników — zalecenia praktyczne,Forum Zaburzeń Metabolicznych 2017, tom 8, nr 4, 148–154.
  3. Milewicz A., et al., Stanowisko Polskiego Towarzystwa Endokrynologicznego, Polskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników oraz Polskiego Towarzystwa Endokrynologii Ginekologicznej w sprawie diagnostyki i leczenia zespołu policystycznych jajników, , Endokrynologia Polska, Tom/Volume 69; Numer/Number 4/2018.
  4. Pacjent.gov.pl, Jeśli masz zespół policystycznych jajników (PCOS), online: https://pacjent.gov.pl/print/pdf/node/5311 [dostęp: 22.08.2026]
  5. Stachowiak G., Zając A., Pertyński T., Wpływ zespołu policystycznych jajników na przebieg okresu menopauzy, Przegląd Menopauzalny 2/2013.
Ewa Rutkowska-Król

Ewa Rutkowska-Król

Redaktor naczelna

Ewa Rutkowska-Król

Ewa Rutkowska-Król

Redaktor naczelna

Ewa Rutkowska-Król – redaktor naczelna z ponad 10-letnim doświadczeniem, specjalizująca się w tworzeniu treści produktowych oraz artykułów o tematyce medycznej. Przez lata miała okazję współpracować z różnymi firmami z branży zdrowia i farmacji, dostarczając merytoryczne i angażujące teksty. Jej pasją jest przekształcanie skomplikowanych zagadnień medycznych w przystępne treści, które pomagają czytelnikom lepiej zrozumieć świat zdrowia i dbania o siebie.


PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ

Emolienty – czym są i kiedy warto po nie sięgnąć?
Ewa Rutkowska-Król

Ewa Rutkowska-Król

Redaktor naczelna

Emolienty – czym są i kiedy warto po nie sięgnąć?

Emolienty to preparaty stosowane przede wszystkim w pielęgnacji skóry suchej, wrażliwej i skłonnej do podrażnień. Pomagają ograniczyć utratę wody z naskórka, uzupełniają jego warstwę lipidową i wspierają funkcję bariery ochronnej skóry. Z tego względu znajdują zastosowanie zarówno w codziennej pielęgnacji, jak i jako element wspomagający przy niektórych problemach dermatologicznych. Ich działanie zależy od zawartych w nich składników oraz postaci preparatu. Emolienty mogą występować m.in. jako kremy, emulsje, balsamy, maści czy preparaty do kąpieli. Różnią się również składem, dlatego dobór odpowiedniego produktu powinien uwzględniać aktualny stan skóry i jej potrzeby.

czytaj
Zimne stopy – przyczyny i sposoby zapobiegania
Ewa Rutkowska-Król

Ewa Rutkowska-Król

Redaktor naczelna

Zimne stopy – przyczyny i sposoby zapobiegania

Jesień przynosi niższe temperatury, a wraz z nimi częstsze odczuwanie zimna w obrębie dłoni i stóp. Zimne stopy w tym okresie są czymś naturalnym, jednak nie zawsze są wynikiem wyłącznie temperatury otoczenia. Do marznięcia stóp mogą przyczyniać się również zaburzenia krążenia, stres, niektóre choroby oraz stosowane leki. Jeśli uczucie chłodu pojawia się często, utrzymuje się niezależnie od warunków zewnętrznych albo towarzyszą mu takie objawy jak drętwienie, mrowienie, ból czy zmiana zabarwienia skóry, warto skonsultować się z lekarzem. Odpowiednia diagnostyka pozwoli ustalić przyczynę dolegliwości i wdrożyć właściwe postępowanie.

czytaj
Pica – co to jest, jak się objawia i jak się leczy łaknienie spaczone?
Ewa Rutkowska-Król

Ewa Rutkowska-Król

Redaktor naczelna

Pica – co to jest, jak się objawia i jak się leczy łaknienie spaczone?

Pica, określana również jako łaknienie spaczone, to zaburzenie odżywiania polegające na utrzymującym się spożywaniu substancji, które nie są żywnością i nie dostarczają wartości odżywczych. Mogą to być m.in. ziemia, glina, kreda, papier czy włosy. Zachowanie to może występować zarówno u dzieci, jak i u dorosłych, a jego przyczyny bywają związane m.in. z niedoborami składników odżywczych, zaburzeniami psychicznymi lub czynnikami rozwojowymi. Pica może prowadzić do powikłań zdrowotnych, dlatego ważne jest rozpoznanie zaburzenia i ustalenie jego przyczyny.

czytaj
Bor – właściwości, zastosowania i przeciwwskazania
Ewa Rutkowska-Król

Ewa Rutkowska-Król

Redaktor naczelna

Bor – właściwości, zastosowania i przeciwwskazania

Bor jest pierwiastkiem obecnym naturalnie m.in. w owocach, warzywach, orzechach i produktach zbożowych. Choć występuje w organizmie w niewielkich ilościach, przypisuje mu się udział w wielu zachodzących w nim procesach. Zainteresowanie suplementacją borem wynika przede wszystkim z jego potencjalnego znaczenia dla zdrowia kości, gospodarki wapniowej oraz prawidłowego przebiegu procesów metabolicznych. Nadmierne spożycie boru może jednak prowadzić do działań niepożądanych, dlatego preparaty zawierające ten pierwiastek powinny być stosowane wyłącznie zgodnie z zaleceniami dotyczącymi dawkowania.

czytaj