18.05.2026
Melisa lekarska to aromatyczna roślina zielarska należąca do rodziny jasnotowatych, ceniona za swoje właściwości uspokajające i wspierające dobre samopoczucie. Naturalnie występuje w rejonie Morza Śródziemnego, jednak obecnie uprawiana jest również w wielu innych częściach Europy. Charakterystyczny, cytrynowy zapach liści sprawia, że melisa znajduje zastosowanie nie tylko w ziołolecznictwie, ale także w kuchni i kosmetyce. Najczęściej wykorzystywaną odmianą jest melisa lekarska (Melissa officinalis), dostępna w postaci suszu, herbatek, kapsułek, kropli czy olejków eterycznych. Preparaty z melisą są najczęściej stosowane w stanach napięcia nerwowego oraz bólu brzucha. Choć melisa uznawana jest za surowiec roślinny o stosunkowo wysokim profilu bezpieczeństwa, ostrożność w stosowaniu zaleca się m.in. osobom przyjmującym leki uspokajające, nasenne lub wpływające na czynność tarczycy. W niektórych przypadkach mogą pojawić się działania niepożądane, takie jak senność, obniżenie koncentracji czy dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego.
Melisa stosowana jest jako naturalne wsparcie w stanach napięcia nerwowego, stresu i problemach z zasypianiem. Preparaty zawierające wyciąg z melisy wykorzystywane są również pomocniczo przy rozdrażnieniu, uczuciu niepokoju oraz okresowym pogorszeniu samopoczucia. Ze względu na swoje właściwości rozkurczowe roślina znajduje zastosowanie także przy niektórych dolegliwościach ze strony układu pokarmowego, takich jak wzdęcia, niestrawność czy skurcze jelit. Melisa bywa ponadto składnikiem preparatów wspierających relaksację i wyciszenie organizmu.
Melisa zawiera liczne substancje aktywne odpowiadające za jej działanie prozdrowotne. Do najważniejszych należą olejki eteryczne, w tym cytral, cytronelal i geraniol, które nadają roślinie charakterystyczny cytrynowy aromat oraz wykazują działanie relaksujące i łagodzące. W liściach melisy obecne są również kwasy fenolowe, zwłaszcza kwas rozmarynowy, uznawany za związek o właściwościach przeciwutleniających. Roślina ta dostarcza także flawonoidów, garbników i triterpenów, które mogą wspierać ochronę komórek przed stresem oksydacyjnym oraz wpływać korzystnie na funkcjonowanie układu nerwowego i pokarmowego. Dzięki takiemu składowi melisa wykazuje wielokierunkowe działanie i znajduje zastosowanie zarówno w preparatach uspokajających, jak i wspierających trawienie.
Melisa jest jedną z najczęściej stosowanych roślin o działaniu łagodnie uspokajającym. Za efekt ten odpowiadają przede wszystkim olejki eteryczne oraz kwas rozmarynowy, które wpływają na układ nerwowy, wspierając wyciszenie i redukcję napięcia. Działanie melisy ma charakter delikatny, dlatego sprawdza się głównie w stanach łagodnego stresu, rozdrażnienia oraz przy trudnościach z zasypianiem. Melisa nie działa silnie sedatywnie, lecz sprzyja stopniowemu obniżeniu pobudzenia organizmu.
Melisa wykazuje działanie rozkurczowe na mięśnie gładkie przewodu pokarmowego, co może przynosić ulgę w dolegliwościach takich jak skurcze żołądka, wzdęcia czy niestrawność. Za ten efekt odpowiadają głównie olejki eteryczne oraz związki polifenolowe, które wspierają prawidłową pracę układu trawiennego i mogą łagodzić uczucie dyskomfortu po posiłkach. Dodatkowo melisa łagodzi napięcie nerwowe, które często nasila objawy ze strony żołądka i jelit.
Melisa może wykazywać łagodne działanie wspierające obniżenie ciśnienia tętniczego, głównie pośrednio – poprzez efekt uspokajający i redukcję napięcia nerwowego. W sytuacjach stresowych, gdy ciśnienie wzrasta na tle emocjonalnym, jej działanie relaksujące może sprzyjać jego normalizacji. Nie jest jednak traktowana jako roślina hipotensyjna o silnym, bezpośrednim wpływie na wartości ciśnienia, dlatego nie zastępuje leczenia nadciśnienia.
Herbata z melisy jest jedną z najpopularniejszych form wykorzystania tej rośliny w codziennej suplementacji i wsparciu organizmu. Przygotowuje się ją najczęściej z suszonych liści, które po zalaniu gorącą wodą uwalniają cenne związki aktywne, takie jak olejki eteryczne i polifenole. Napar najlepiej parzyć pod przykryciem przez kilka do kilkunastu minut, co pozwala zachować jego aromat oraz właściwości. Herbata z melisy może być stosowana wieczorem w celu wyciszenia organizmu i ułatwienia zasypiania, a także w ciągu dnia w sytuacjach zwiększonego napięcia nerwowego. Często sięga się po nią również po posiłkach, aby wspomóc procesy trawienne i złagodzić uczucie ciężkości w żołądku. Oprócz klasycznego naparu melisa dostępna jest także w formie herbatek ekspresowych, mieszanek ziołowych oraz płynnych ekstraktów.
Najczęściej zaleca się spożywanie 1–3 filiżanek naparu z melisy dziennie, w zależności od indywidualnych potrzeb i reakcji organizmu. W przypadku herbat ziołowych standardowa porcja to zwykle 1–2 g suszu na jedną filiżankę, parzona kilka razy w ciągu dnia. W przypadku suplementów diety lub ekstraktów dawkowanie zawsze powinno być zgodne z zaleceniami producenta.
Melisa uznawana jest za jedno z łagodniejszych ziół i może być stosowana również u dzieci, jednak w przypadku produktów leczniczych najczęściej zaleca się jej stosowanie dopiero od 12. roku życia. W praktyce napary o bardzo łagodnym stężeniu bywają prowadzane do diety młodszych dzieci, najczęściej jako składnik gotowych mieszanek ziołowych, gdzie łączy się ją z innymi roślinami o łagodnym profilu działania.
Choć melisa uznawana jest za roślinę o łagodnym profilu działania, jej stosowanie nie jest wskazane dla każdego. Ostrożność powinny zachować osoby z nadwrażliwością na rośliny z rodziny jasnotowatych, u których mogą wystąpić reakcje alergiczne. Przeciwwskazaniem może być również jednoczesne stosowanie leków o działaniu uspokajającym lub nasennym, ponieważ melisa może nasilać ich efekt i prowadzić do nadmiernej senności. Ze względu na brak wystarczających danych nie zaleca się stosowania wysokich dawek melisy u kobiet w ciąży i karmiących piersią bez konsultacji ze specjalistą. W przypadku chorób przewlekłych oraz regularnego przyjmowania leków wskazana jest rozwaga i indywidualna ocena bezpieczeństwa stosowania.
Melisa stosowana w umiarkowanych ilościach jest dobrze tolerowana, jednak jej nadmierne spożycie może prowadzić do wystąpienia niepożądanych reakcji. Najczęściej obserwuje się wzmożoną senność, spowolnienie reakcji oraz uczucie zmęczenia, co wynika z nasilonego działania uspokajającego. Przy bardzo dużych dawkach możliwe jest obniżenie koncentracji oraz osłabienie czujności. U niektórych osób mogą pojawić się także dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, bóle brzucha czy dyskomfort trawienny.
Melisa bywa zazwyczaj postrzegana jedynie jako łagodne zioło uspokajające, tymczasem jej zastosowanie jest znacznie szersze. Olejki eteryczne obecne w liściach melisy odpowiadają za jej charakterystyczny, cytrynowy zapach i znajdują zastosowanie m.in. w aromaterapii oraz kosmetykach o działaniu relaksującym i odświeżającym.
Bibliografia:
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Magdalena Łada
Krzem jest pierwiastkiem śladowym, który naturalnie występuje w organizmie i uczestniczy w wielu procesach związanych m.in. z kondycją skóry, włosów, paznokci oraz tkanki łącznej. Choć zapotrzebowanie na ten składnik jest niewielkie, jego obecność może mieć spore znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Krzem znajduje się zarówno w produktach spożywczych, jak i w dostępnych bez recepty suplementach diety. Warto jednak pamiętać, że stosowanie preparatów z krzemem nie zawsze jest konieczne, a suplementacja powinna być poprzedzona konsultacją z lekarzem, który na podstawie zgłaszanych objawów lub wyników badań może ocenić jej zasadność.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Choroby weneryczne to choroby przenoszone drogą płciową (STD – ang. Sexually Transmitted Diseases), do których dochodzi najczęściej w wyniku kontaktów seksualnych. Wśród chorób przenoszonych drogą płciową wymienia się m.in. chlamydiozę, rzeżączkę, kiłę, rzęsistkowicę, opryszczkę narządów płciowych, zakażenia HPV oraz HIV. Poszczególne infekcje różnią się objawami, przebiegiem i sposobem leczenia, a odpowiednio przeprowadzona diagnostyka pozwala określić przyczynę dolegliwości i dobrać właściwe postępowanie. Niektóre choroby weneryczne mogą przez długi czas przebiegać bezobjawowo, co utrudnia ich rozpoznanie i sprzyja nieświadomemu przenoszeniu zakażenia.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Mięczak zakaźny to wirusowa choroba skóry, za rozwój której odpowiada wirus MCV (Molluscum contagiosum virus). Charakterystycznym objawem są niewielkie, kopulaste grudki o perłowym lub cielistym zabarwieniu, często z charakterystycznym zagłębieniem w centralnej części. Zmiany mogą pojawiać się pojedynczo lub w większych skupiskach i utrzymywać się nawet przez wiele miesięcy. Do zakażenia dochodzi przede wszystkim przez bezpośredni kontakt ze zmianami skórnymi, a u dzieci także poprzez wspólne korzystanie z przedmiotów mających kontakt ze skórą. Mięczak zakaźny może występować zarówno u dzieci, jak i u osób dorosłych. U najmłodszych zmiany najczęściej pojawiają się na twarzy, tułowiu i kończynach, natomiast u dorosłych mogą występować również w okolicy narządów płciowych, gdzie zakażenie może być związane z kontaktami seksualnymi. Rozpoznanie zazwyczaj opiera się na charakterystycznym wyglądzie zmian, a sposób postępowania zależy m.in. od ich liczby, lokalizacji oraz wieku osoby zakażonej.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Selen jest pierwiastkiem śladowym, który choć występuje w organizmie w niewielkich ilościach, pełni istotną rolę w prawidłowym funkcjonowaniu wielu procesów fizjologicznych. Jest składnikiem enzymów uczestniczących m.in. w ochronie komórek przed stresem oksydacyjnym, metabolizmie hormonów tarczycy oraz prawidłowym działaniu układu odpornościowego. Organizm nie jest jednak w stanie samodzielnie go wytwarzać, dlatego selen musi być dostarczany wraz z dietą. W przypadku suplementacji selenu należy pamiętać, że zarówno niedostateczna, jak i nadmierna podaż może mieć niekorzystny wpływ na organizm. Nadmierne spożycie może prowadzić do wystąpienia objawów zatrucia, takich jak nudności, wymioty, biegunka, charakterystyczny czosnkowy zapach z ust czy wypadanie włosów. Dlatego uzupełnianie niedoborów powinno być poprzedzone odpowiednią diagnostyką laboratoryjną i konsultacją z lekarzem.
czytaj