28.08.2026
Krzem jest pierwiastkiem śladowym, który naturalnie występuje w organizmie i uczestniczy w wielu procesach związanych m.in. z kondycją skóry, włosów, paznokci oraz tkanki łącznej. Choć zapotrzebowanie na ten składnik jest niewielkie, jego obecność może mieć spore znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Krzem znajduje się zarówno w produktach spożywczych, jak i w dostępnych bez recepty suplementach diety. Warto jednak pamiętać, że stosowanie preparatów z krzemem nie zawsze jest konieczne, a suplementacja powinna być poprzedzona konsultacją z lekarzem, który na podstawie zgłaszanych objawów lub wyników badań może ocenić jej zasadność.
Krzem jest pierwiastkiem, który występuje przede wszystkim w tkankach łącznych, kościach, skórze, włosach i paznokciach. Bierze udział w procesach związanych z syntezą kolagenu i elastyny, dlatego przypisuje mu się znaczenie dla utrzymania prawidłowej struktury i elastyczności tkanek. Krzem może również wspierać mineralizację kości oraz prawidłową kondycję skóry, włosów i paznokci.
Do najczęściej wymienianych właściwości krzemu należą:
Na poziom krzemu w organizmie wpływa przede wszystkim sposób odżywiania oraz ilość krzemu dostarczanego wraz z dietą. Pierwiastek ten jest wydalany głównie z moczem, dlatego zwiększona utrata moczu może mieć znaczenie dla jego bilansu. Na zawartość krzemu w diecie wpływa natomiast sposób przetwarzania żywności. Produkty pełnoziarniste, otręby, niektóre warzywa i owoce mogą dostarczać tego pierwiastka, podczas gdy dieta oparta głównie na wysoko przetworzonych produktach może zawierać go mniej.
Niedobór krzemu jest trudny do jednoznacznego rozpoznania, ponieważ nie ustalono dokładnych norm określających zapotrzebowanie na ten pierwiastek ani typowego zestawu objawów jego niedoboru. Krzem występuje w wielu produktach spożywczych, dlatego przy prawidłowo zbilansowanej diecie jego niedostateczna podaż jest uznawana za mało prawdopodobną. W przypadku niedostatecznej podaży krzemu w organizmie mogą pojawić się niespecyficzne zmiany dotyczące przede wszystkim skóry, włosów, paznokci, kości i tkanki łącznej, takie jak m.in. możliwość pogorszenia kondycji skóry i jej elastyczności, osłabienie włosów i paznokci oraz zaburzenia procesów związanych z mineralizacją kości. Nie są to jednak objawy charakterystyczne wyłącznie dla niedoboru krzemu i mogą mieć wiele innych przyczyn. Dlatego wystąpienie takich dolegliwości samo w sobie nie powinno stanowić podstawy do rozpoczęcia suplementacji. Podejrzenie niedoboru wymaga oceny stanu zdrowia i diety ustalonej przez lekarza lub dietetyka.
Krzem można dostarczać przede wszystkim wraz z dietą. Jego źródłem są m.in. produkty zbożowe, zwłaszcza pełnoziarniste, otręby i płatki zbożowe, a także niektóre warzywa, owoce, soki oraz wody mineralne. Przy prawidłowo zbilansowanej diecie dodatkowa suplementacja zazwyczaj nie jest konieczna. Krzem jest również składnikiem suplementów diety, w których może występować w różnych postaciach. Preparaty dostępne na rynku zawierają m.in. krzem organiczny, krzemionkę (silica), ekstrakty z pędów bambusa, ziela skrzypu polnego czy alg morskich. Poszczególne produkty różnią się formą oraz zawartością krzemu. Krzemionka (silica) jest związkiem krzemu i tlenu. Oprócz zastosowania w suplementach znajduje szerokie wykorzystanie w kosmetyce, m.in. w produktach do pielęgnacji skóry, włosów i paznokci.
Krzem występuje w wielu produktach spożywczych, szczególnie pochodzenia roślinnego. Jego źródłem są przede wszystkim produkty zbożowe, takie jak otręby, płatki owsiane, kasze oraz produkty pełnoziarniste. Pierwiastek ten znajduje się również w warzywach, zwłaszcza tych bogatych w karotenoidy, do których należą m.in. marchew i pomidory. Krzem można dostarczać także wraz z owocami i przygotowanymi na ich bazie sokami – jest obecny m.in. w sokach pomarańczowych, jabłkowych, grejpfrutowych i wieloowocowych. Krzem występuje również w sokach warzywnych oraz marchwiowo-owocowych. Jego ilość w tego rodzaju produktach jest jednak zmienna i zależy m.in. od surowców wykorzystanych do produkcji oraz procesu technologicznego. Dobrym źródłem krzemu może być również woda, szczególnie niektóre wody mineralne.
Przyswajalność krzemu zależy przede wszystkim od jego postaci chemicznej. Za dobrze przyswajalną formę uznaje się kwas ortokrzemowy, który jest rozpuszczalny w wodzie i może być łatwo wchłaniany w przewodzie pokarmowym. W suplementach diety krzem występuje jednak również w innych postaciach i może pochodzić ze składników roślinnych lub morskich naturalnie zawierających ten pierwiastek. Popularnymi źródłami krzemu wykorzystywanymi w suplementach diety są ekstrakty z pędów bambusa, ziela skrzypu polnego oraz alg morskich.
Krzem jest pierwiastkiem naturalnie występującym w żywności i wodzie, a jego nadmiar jest przede wszystkim wydalany z moczem. U osób zdrowych, przy prawidłowo zbilansowanej diecie, nadmierne nagromadzenie krzemu w organizmie jest mało prawdopodobne. Większą ostrożność należy zachować w przypadku długotrwałego przyjmowania wysokich dawek preparatów zawierających krzem. Przyjmowanie nadmiernych ilości niektórych preparatów krzemowych może bowiem powodować dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, bóle brzucha czy biegunka. Ryzyko zależy również od postaci chemicznej krzemu i składu całego preparatu. W przypadku stosowania suplementów zawierających krzem należy przestrzegać zalecanej przez producenta porcji do spożycia i unikać jednoczesnego przyjmowania kilku preparatów dostarczających ten sam składnik w dużych ilościach.
Bibliografia:
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Choć wypadanie włosów i łysienie może być postrzegane jako naturalna konsekwencja starzenia się, dla wielu mężczyzn stanowi to istotny problem emocjonalny, prowadzący do utraty pewności siebie i zakłócenia postrzegania własnej atrakcyjności. Znajomość przyczyn problemu oraz umiejętność rozpoznania rodzaju łysienia może pomóc w doborze odpowiedniej kuracji, która zahamuje proces utraty włosów, wzmocni cebulki i będzie stymulować porost nowych kosmyków. Dlaczego wypadają włosy? Przyczyny łysienia u mężczyzn Do najczęściej wymienianych powodów utraty włosów u mężczyzn wymienia się geny, hormony, starzenie, stres, a także choroby dermatologiczne, nieprawidłowe nawyki pielęgnacyjne i niehigieniczny tryb życia. Najczęstszą przyczyną łysienia u mężczyzn jest dziedziczność. Hormony, zwłaszcza dihydrotestosteron (DHT), odgrywają istotną rolę w łysieniu u mężczyzn. DHT może powodować, że włosy stają się cieńsze i słabsze, a w rezultacie prowadzić do wypadania włosów. Wraz z wiekiem u wielu mężczyzn obserwuje się naturalne przerzedzenie włosów. Proces ten może być przyspieszony przez inne czynniki, takie jak genetyka czy zmiany hormonalne. Silny stres może wpływać na funkcjonowanie organizmu, w tym również na zdrowie włosów. Stres może prowadzić do nadmiernego wypadania włosów u mężczyzn. Dieta uboga między innymi w żelazo, cynk czy witaminy z grupy B, może prowadzić do osłabienia włosów. Niektóre choroby skóry głowy, takie jak łupież, łuszczyca czy zapalenie mieszków włosowych, mogą powodować wypadanie włosów u mężczyzn. Palenie papierosów może wpływać na krążenie krwi w skórze głowy i prowadzić do osłabienia włosów oraz ich wypadania. Częste stosowanie preparatów do stylizacji włosów, takich jak żele czy lakiery, może przyczynić się do uszkodzenia kosmyków.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Choroby weneryczne to choroby przenoszone drogą płciową (STD – ang. Sexually Transmitted Diseases), do których dochodzi najczęściej w wyniku kontaktów seksualnych. Wśród chorób przenoszonych drogą płciową wymienia się m.in. chlamydiozę, rzeżączkę, kiłę, rzęsistkowicę, opryszczkę narządów płciowych, zakażenia HPV oraz HIV. Poszczególne infekcje różnią się objawami, przebiegiem i sposobem leczenia, a odpowiednio przeprowadzona diagnostyka pozwala określić przyczynę dolegliwości i dobrać właściwe postępowanie. Niektóre choroby weneryczne mogą przez długi czas przebiegać bezobjawowo, co utrudnia ich rozpoznanie i sprzyja nieświadomemu przenoszeniu zakażenia.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Skóra naczynkowa charakteryzuje się delikatnymi, cienkimi naczynkami krwionośnymi tuż pod powierzchnią skóry, które mogą łatwo pękać, tworząc zaczerwienienia i widoczne szczególnie na policzkach, nosie lub w okolicach dekoltu teleangiektazje - tzw. „pajączki”. Cera naczynkowa jest wrażliwa, skłonna do podrażnień i łatwo reaguje na zmiany temperatury, silne kosmetyki, stres czy nieodpowiednią pielęgnację. Pielęgnacja tego typu cery powinna zatem nie tylko redukować widoczne zmiany, ale także wzmacniać jej barierę ochronną, by zapobiec powstawaniu kolejnych „pajączków”. Popękane naczynka na twarzy – przyczyny Pękające naczynka to najczęściej wynik osłabienia naturalnej odporności skóry oraz ścianek naczyń krwionośnych. Do powstawania pajączków przyczyniać się mogą także nieodpowiednia pielęgnacja z zastosowaniem niewłaściwych kosmetyków, nadmierna ekspozycja na słońce czy gwałtowne zmiany temperatury, np. przejście z zimna do ciepłego pomieszczenia. Na pogorszenia kondycji cery naczynkowej wpływać może również styl życia – przewlekły stres, palenie papierosów czy spożywanie alkoholu.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Opuchnięte kostki czy łydki to nie tylko kwestia estetyki, ale również sygnał, że coś w organizmie może działać nieprawidłowo. Choć przyczyną obrzęków często jest długotrwałe stanie, siedzenie lub zmęczenie, mogą one także wskazywać na poważniejsze schorzenia, takie jak niewydolność żylna, zaburzenia pracy nerek czy układu limfatycznego. Znając najczęstsze powody puchnięcia nóg oraz skuteczne metody leczenia – zarówno farmakologiczne jak i domowe sposoby, łatwiej poradzić sobie z tym uciążliwym problemem.
czytaj