28.08.2026
Krzem jest pierwiastkiem śladowym, który naturalnie występuje w organizmie i uczestniczy w wielu procesach związanych m.in. z kondycją skóry, włosów, paznokci oraz tkanki łącznej. Choć zapotrzebowanie na ten składnik jest niewielkie, jego obecność może mieć spore znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Krzem znajduje się zarówno w produktach spożywczych, jak i w dostępnych bez recepty suplementach diety. Warto jednak pamiętać, że stosowanie preparatów z krzemem nie zawsze jest konieczne, a suplementacja powinna być poprzedzona konsultacją z lekarzem, który na podstawie zgłaszanych objawów lub wyników badań może ocenić jej zasadność.
Krzem jest pierwiastkiem, który występuje przede wszystkim w tkankach łącznych, kościach, skórze, włosach i paznokciach. Bierze udział w procesach związanych z syntezą kolagenu i elastyny, dlatego przypisuje mu się znaczenie dla utrzymania prawidłowej struktury i elastyczności tkanek. Krzem może również wspierać mineralizację kości oraz prawidłową kondycję skóry, włosów i paznokci.
Do najczęściej wymienianych właściwości krzemu należą:
Na poziom krzemu w organizmie wpływa przede wszystkim sposób odżywiania oraz ilość krzemu dostarczanego wraz z dietą. Pierwiastek ten jest wydalany głównie z moczem, dlatego zwiększona utrata moczu może mieć znaczenie dla jego bilansu. Na zawartość krzemu w diecie wpływa natomiast sposób przetwarzania żywności. Produkty pełnoziarniste, otręby, niektóre warzywa i owoce mogą dostarczać tego pierwiastka, podczas gdy dieta oparta głównie na wysoko przetworzonych produktach może zawierać go mniej.
Niedobór krzemu jest trudny do jednoznacznego rozpoznania, ponieważ nie ustalono dokładnych norm określających zapotrzebowanie na ten pierwiastek ani typowego zestawu objawów jego niedoboru. Krzem występuje w wielu produktach spożywczych, dlatego przy prawidłowo zbilansowanej diecie jego niedostateczna podaż jest uznawana za mało prawdopodobną. W przypadku niedostatecznej podaży krzemu w organizmie mogą pojawić się niespecyficzne zmiany dotyczące przede wszystkim skóry, włosów, paznokci, kości i tkanki łącznej, takie jak m.in. możliwość pogorszenia kondycji skóry i jej elastyczności, osłabienie włosów i paznokci oraz zaburzenia procesów związanych z mineralizacją kości. Nie są to jednak objawy charakterystyczne wyłącznie dla niedoboru krzemu i mogą mieć wiele innych przyczyn. Dlatego wystąpienie takich dolegliwości samo w sobie nie powinno stanowić podstawy do rozpoczęcia suplementacji. Podejrzenie niedoboru wymaga oceny stanu zdrowia i diety ustalonej przez lekarza lub dietetyka.
Krzem można dostarczać przede wszystkim wraz z dietą. Jego źródłem są m.in. produkty zbożowe, zwłaszcza pełnoziarniste, otręby i płatki zbożowe, a także niektóre warzywa, owoce, soki oraz wody mineralne. Przy prawidłowo zbilansowanej diecie dodatkowa suplementacja zazwyczaj nie jest konieczna. Krzem jest również składnikiem suplementów diety, w których może występować w różnych postaciach. Preparaty dostępne na rynku zawierają m.in. krzem organiczny, krzemionkę (silica), ekstrakty z pędów bambusa, ziela skrzypu polnego czy alg morskich. Poszczególne produkty różnią się formą oraz zawartością krzemu. Krzemionka (silica) jest związkiem krzemu i tlenu. Oprócz zastosowania w suplementach znajduje szerokie wykorzystanie w kosmetyce, m.in. w produktach do pielęgnacji skóry, włosów i paznokci.
Krzem występuje w wielu produktach spożywczych, szczególnie pochodzenia roślinnego. Jego źródłem są przede wszystkim produkty zbożowe, takie jak otręby, płatki owsiane, kasze oraz produkty pełnoziarniste. Pierwiastek ten znajduje się również w warzywach, zwłaszcza tych bogatych w karotenoidy, do których należą m.in. marchew i pomidory. Krzem można dostarczać także wraz z owocami i przygotowanymi na ich bazie sokami – jest obecny m.in. w sokach pomarańczowych, jabłkowych, grejpfrutowych i wieloowocowych. Krzem występuje również w sokach warzywnych oraz marchwiowo-owocowych. Jego ilość w tego rodzaju produktach jest jednak zmienna i zależy m.in. od surowców wykorzystanych do produkcji oraz procesu technologicznego. Dobrym źródłem krzemu może być również woda, szczególnie niektóre wody mineralne.
Przyswajalność krzemu zależy przede wszystkim od jego postaci chemicznej. Za dobrze przyswajalną formę uznaje się kwas ortokrzemowy, który jest rozpuszczalny w wodzie i może być łatwo wchłaniany w przewodzie pokarmowym. W suplementach diety krzem występuje jednak również w innych postaciach i może pochodzić ze składników roślinnych lub morskich naturalnie zawierających ten pierwiastek. Popularnymi źródłami krzemu wykorzystywanymi w suplementach diety są ekstrakty z pędów bambusa, ziela skrzypu polnego oraz alg morskich.
Krzem jest pierwiastkiem naturalnie występującym w żywności i wodzie, a jego nadmiar jest przede wszystkim wydalany z moczem. U osób zdrowych, przy prawidłowo zbilansowanej diecie, nadmierne nagromadzenie krzemu w organizmie jest mało prawdopodobne. Większą ostrożność należy zachować w przypadku długotrwałego przyjmowania wysokich dawek preparatów zawierających krzem. Przyjmowanie nadmiernych ilości niektórych preparatów krzemowych może bowiem powodować dolegliwości ze strony przewodu pokarmowego, takie jak nudności, bóle brzucha czy biegunka. Ryzyko zależy również od postaci chemicznej krzemu i składu całego preparatu. W przypadku stosowania suplementów zawierających krzem należy przestrzegać zalecanej przez producenta porcji do spożycia i unikać jednoczesnego przyjmowania kilku preparatów dostarczających ten sam składnik w dużych ilościach.
Bibliografia:
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Krzem jest pierwiastkiem śladowym, który naturalnie występuje w organizmie i uczestniczy w wielu procesach związanych m.in. z kondycją skóry, włosów, paznokci oraz tkanki łącznej. Choć zapotrzebowanie na ten składnik jest niewielkie, jego obecność może mieć spore znaczenie dla prawidłowego funkcjonowania organizmu. Krzem znajduje się zarówno w produktach spożywczych, jak i w dostępnych bez recepty suplementach diety. Warto jednak pamiętać, że stosowanie preparatów z krzemem nie zawsze jest konieczne, a suplementacja powinna być poprzedzona konsultacją z lekarzem, który na podstawie zgłaszanych objawów lub wyników badań może ocenić jej zasadność.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Choroby weneryczne to choroby przenoszone drogą płciową (STD – ang. Sexually Transmitted Diseases), do których dochodzi najczęściej w wyniku kontaktów seksualnych. Wśród chorób przenoszonych drogą płciową wymienia się m.in. chlamydiozę, rzeżączkę, kiłę, rzęsistkowicę, opryszczkę narządów płciowych, zakażenia HPV oraz HIV. Poszczególne infekcje różnią się objawami, przebiegiem i sposobem leczenia, a odpowiednio przeprowadzona diagnostyka pozwala określić przyczynę dolegliwości i dobrać właściwe postępowanie. Niektóre choroby weneryczne mogą przez długi czas przebiegać bezobjawowo, co utrudnia ich rozpoznanie i sprzyja nieświadomemu przenoszeniu zakażenia.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Mięczak zakaźny to wirusowa choroba skóry, za rozwój której odpowiada wirus MCV (Molluscum contagiosum virus). Charakterystycznym objawem są niewielkie, kopulaste grudki o perłowym lub cielistym zabarwieniu, często z charakterystycznym zagłębieniem w centralnej części. Zmiany mogą pojawiać się pojedynczo lub w większych skupiskach i utrzymywać się nawet przez wiele miesięcy. Do zakażenia dochodzi przede wszystkim przez bezpośredni kontakt ze zmianami skórnymi, a u dzieci także poprzez wspólne korzystanie z przedmiotów mających kontakt ze skórą. Mięczak zakaźny może występować zarówno u dzieci, jak i u osób dorosłych. U najmłodszych zmiany najczęściej pojawiają się na twarzy, tułowiu i kończynach, natomiast u dorosłych mogą występować również w okolicy narządów płciowych, gdzie zakażenie może być związane z kontaktami seksualnymi. Rozpoznanie zazwyczaj opiera się na charakterystycznym wyglądzie zmian, a sposób postępowania zależy m.in. od ich liczby, lokalizacji oraz wieku osoby zakażonej.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Selen jest pierwiastkiem śladowym, który choć występuje w organizmie w niewielkich ilościach, pełni istotną rolę w prawidłowym funkcjonowaniu wielu procesów fizjologicznych. Jest składnikiem enzymów uczestniczących m.in. w ochronie komórek przed stresem oksydacyjnym, metabolizmie hormonów tarczycy oraz prawidłowym działaniu układu odpornościowego. Organizm nie jest jednak w stanie samodzielnie go wytwarzać, dlatego selen musi być dostarczany wraz z dietą. W przypadku suplementacji selenu należy pamiętać, że zarówno niedostateczna, jak i nadmierna podaż może mieć niekorzystny wpływ na organizm. Nadmierne spożycie może prowadzić do wystąpienia objawów zatrucia, takich jak nudności, wymioty, biegunka, charakterystyczny czosnkowy zapach z ust czy wypadanie włosów. Dlatego uzupełnianie niedoborów powinno być poprzedzone odpowiednią diagnostyką laboratoryjną i konsultacją z lekarzem.
czytaj