05.08.2025
Krwawienie z nosa to dolegliwość, która, choć najczęściej nie jest groźna, potrafi wywołać niepokój – zwłaszcza gdy zdarza się regularnie lub bez wyraźnej przyczyny. Przyczyną krwawienia mogą być urazy mechaniczne, suche powietrze oraz problemy z ciśnieniem i choroby przewlekłe. Znajomość przyczyn krwawień z nosa, skutecznych sposobów reagowania oraz metod profilaktyki pomogą zadbać o zdrowie i komfort każdego dnia.
Krwawienie z nosa, choć często wygląda groźnie, w większości przypadków ma niegroźne podłoże. Najczęściej dochodzi do niego na skutek pęknięcia drobnych naczyń krwionośnych w przedniej części przegrody nosowej, która jest szczególnie podatna na urazy i wysuszenie. Jedną z najczęstszych przyczyn jest suche, gorące powietrze – zarówno latem, jak i zimą podczas ogrzewania pomieszczeń. Wysuszenie śluzówki nosa prowadzi do jej pękania i zwiększa ryzyko krwawień. Do krwotoku może dojść również w wyniku urazu mechanicznego – np. uderzenia w nos, intensywnego wydmuchiwania lub dłubania w nosie. Częstą przyczyną są także infekcje górnych dróg oddechowych, które powodują podrażnienie i przekrwienie śluzówki. Nie należy jednak lekceważyć krwawień z nosa, jeśli występują regularnie lub trudno je zatamować. Mogą być bowiem objawem poważniejszych problemów zdrowotnych, takich jak nadciśnienie tętnicze, zaburzenia krzepliwości krwi, a nawet zwiastować schorzenia w obrębie nosa i zatok, w tym polipy czy nowotwory.
Najczęstsze przyczyny krwawień z nosa:
Krwawienie z jednej dziurki nosa to najczęściej tzw. krwotok przedni, który ma swoje źródło w przedniej części przegrody nosowej – miejscu szczególnie bogatym w drobne i kruche naczynia krwionośne. To właśnie one najłatwiej ulegają uszkodzeniu, zwłaszcza pod wpływem czynników zewnętrznych. Do najczęstszych przyczyn tego typu krwawienia należy mechaniczne podrażnienie śluzówki, np. podczas dłubania w nosie, nadmiernego wydmuchiwania lub przypadkowego uderzenia. Krwawienie z jednej dziurki może być też skutkiem infekcji, przewlekłego zapalenia śluzówki, polipów lub delikatnych uszkodzeń naczyń krwionośnych przy nadciśnieniu tętniczym. Choć pojedyncze, krótkotrwałe krwawienie z jednej dziurki nosa rzadko bywa niebezpieczne, warto obserwować częstotliwość i towarzyszące mu objawy.
Szybkie i właściwe działanie pozwala skutecznie zatrzymać krwawienie oraz zapobiec jego nawrotom. Pierwszym krokiem jest przyjęcie pozycji siedzącej z lekko pochyloną do przodu głową – zapobiegnie to spływaniu krwi do gardła i ewentualnemu zadławieniu. Nie należy odchylać głowy do tyłu, ponieważ może to prowadzić do podrażnienia żołądka i nudności. Następnie należy delikatnie ścisnąć skrzydełka nosa palcami, tuż przy przegrodzie nosowej, przez około 10-15 minut. W tym czasie ważne jest, aby osoba nie mówiła, nie kaszlała i nie oddychała intensywnie przez nos. Można dodatkowo zastosować zimny okład na nasadę nosa lub kark, co pomoże zwęzić naczynia krwionośne i przyspieszy zatrzymanie krwawienia. Jeśli po 15 minutach krwawienie nie ustąpi, należy powtórzyć ucisk na kolejne 10 minut. Gdy mimo tych działań krew nadal leci, konieczna jest konsultacja lekarska – może to oznaczać poważniejszy problem wymagający specjalistycznej pomocy.
Tamowanie krwotoku z nosa:
Aby ograniczyć ryzyko krwotoków z nosa, warto zadbać o odpowiednią profilaktykę i wprowadzić do codziennej rutyny kilka prostych nawyków. Przede wszystkim należy utrzymywać właściwą wilgotność powietrza w pomieszczeniach – szczególnie zimą, gdy ogrzewanie znacznie wysusza śluzówkę nosa. Pomocne mogą być nawilżacze powietrza lub regularne wietrzenie pomieszczeń. Kolejnym ważnym aspektem jest unikanie mechanicznych uszkodzeń nosa – warto powstrzymać się od dłubania w nosie czy zbyt energicznego wydmuchiwania. W przypadku suchości śluzówki warto stosować preparaty nawilżające dostępne w aptekach takie jak żele i aerozole z solą morską, które pomagają regenerować delikatną błonę śluzową. Osoby ze skłonnościami do krwawień powinny kontrolować ciśnienie krwi i, w razie potrzeby, stosować się do zaleceń lekarza dotyczących leczenia przewlekłych schorzeń. Warto też unikać nadmiernego wysiłku fizycznego w upalne dni oraz dbać o zdrową dietę bogatą w witaminę C i K, które wzmacniają naczynia krwionośne.
Bibliografia:
PRZECZYTAJ RÓWNIEŻ
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Mięczak zakaźny to wirusowa choroba skóry, za rozwój której odpowiada wirus MCV (Molluscum contagiosum virus). Charakterystycznym objawem są niewielkie, kopulaste grudki o perłowym lub cielistym zabarwieniu, często z charakterystycznym zagłębieniem w centralnej części. Zmiany mogą pojawiać się pojedynczo lub w większych skupiskach i utrzymywać się nawet przez wiele miesięcy. Do zakażenia dochodzi przede wszystkim przez bezpośredni kontakt ze zmianami skórnymi, a u dzieci także poprzez wspólne korzystanie z przedmiotów mających kontakt ze skórą. Mięczak zakaźny może występować zarówno u dzieci, jak i u osób dorosłych. U najmłodszych zmiany najczęściej pojawiają się na twarzy, tułowiu i kończynach, natomiast u dorosłych mogą występować również w okolicy narządów płciowych, gdzie zakażenie może być związane z kontaktami seksualnymi. Rozpoznanie zazwyczaj opiera się na charakterystycznym wyglądzie zmian, a sposób postępowania zależy m.in. od ich liczby, lokalizacji oraz wieku osoby zakażonej.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Selen jest pierwiastkiem śladowym, który choć występuje w organizmie w niewielkich ilościach, pełni istotną rolę w prawidłowym funkcjonowaniu wielu procesów fizjologicznych. Jest składnikiem enzymów uczestniczących m.in. w ochronie komórek przed stresem oksydacyjnym, metabolizmie hormonów tarczycy oraz prawidłowym działaniu układu odpornościowego. Organizm nie jest jednak w stanie samodzielnie go wytwarzać, dlatego selen musi być dostarczany wraz z dietą. W przypadku suplementacji selenu należy pamiętać, że zarówno niedostateczna, jak i nadmierna podaż może mieć niekorzystny wpływ na organizm. Nadmierne spożycie może prowadzić do wystąpienia objawów zatrucia, takich jak nudności, wymioty, biegunka, charakterystyczny czosnkowy zapach z ust czy wypadanie włosów. Dlatego uzupełnianie niedoborów powinno być poprzedzone odpowiednią diagnostyką laboratoryjną i konsultacją z lekarzem.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Zespół policystycznych jajników (PCOS, ang. polycystic ovary syndrome) jest jednym z najczęściej występujących zaburzeń hormonalnych u kobiet w wieku rozrodczym. Charakteryzuje się nieprawidłowościami dotyczącymi owulacji, gospodarki hormonalnej i metabolizmu, a jego objawy mogą obejmować nieregularne miesiączki, problemy z owulacją, nadmierne owłosienie czy trądzik. Rozpoznanie zespołu policystycznych jajników wymaga przeprowadzenia odpowiedniej diagnostyki, ponieważ podobne objawy mogą występować także w przebiegu innych zaburzeń hormonalnych. Leczenie PCOS dobiera się indywidualnie, uwzględniając występujące objawy, plany dotyczące ciąży oraz ogólny stan zdrowia.
czytaj
Ewa Rutkowska-Król
Redaktor naczelna
Paracetamol jest jedną z najczęściej stosowanych substancji leczniczych wykorzystywanych do łagodzenia bólu różnego pochodzenia i obniżania gorączki. Występuje w wielu preparatach dostępnych bez recepty, zarówno w postaci tabletek i kapsułek, jak i syropów, czopków czy saszetek do sporządzania roztworu. Choć prawidłowo stosowany paracetamol jest uznawany za lek o dobrym profilu bezpieczeństwa, przekraczanie zalecanych dawek może prowadzić do poważnego uszkodzenia wątroby. Znajomość zasad właściwego dawkowania, przeciwwskazań i środków ostrożności pozwala skutecznie wykorzystać działanie paracetamolu, ograniczając jednocześnie ryzyko wystąpienia działań niepożądanych.
czytaj